Mi mirege aŭskultis ĉi tiun klarigon, kiujn Holmso liveris inter ekblovoj de la cigaredo.

“Sed la piedsignojn!” mi ekkriis, “mi vidis per la propraj okuloj ke du homoj iris laŭ la pado sed neniu revenis.”

“Jen kiel okazis. Tuj kiam malaperis la profesoro, venis al mi en la kapo ke tia eksterordinara bonŝanco venis al mi de la Sorto. Mi sciis ke Moriarto ne estis la sola homo kiu ĵuris mortigi min. Estis almenaŭ tri aliaj kiuj plue deziris venĝi sin kontraŭ mi pro la morto de la ĉefo. Ili ĉiuj estis danĝeraj uloj. Unu el ili certe mortigos min. Aliaflanke, se la tuta mondo konvinkiĝis ke mi mortas, ĉi tiuj homoj agos tro libere. Ili sin malkaŝos kaj pli-malpli baldaŭ mi povos detrui ilin. Tiam estas tempo ke mi anoncu ke mi ankoraŭ estas en la lando de la vivanto. Tiom rapide agis la cerbo, ke mi kredis, ke mi tiun elpensis antaŭ ol profesoro Moriarto atingis la fundon de la akvofalo Rajkenbako.

“Mi stariĝis kaj esploris la ŝtonan muron malantaŭ mi. En via pitoreska rakonto pri la afero, kiun mi per granda intereso legis post kelkaj monatoj, vi asertis ke la muro estas apika. Tio ne estas tute vera. Kelkajn malgrandajn noĉojn oni trovis, kaj estis kornico. La klifo estis tiom alta ke estis neeble surgrimpi ĝin, kaj egale evidentas ke neeblas senspure iri laŭ la pado. Fakte mi povus inversigi miajn botojn, kiel mi faris kelkfoje antaŭe, sed tri aroj da piedsignoj certe sugestus trompon. Ĝenerale do, estis pli bone ke mi risku grimpi. Ne estis facile, Vatsono. La akvofalo bruegis sub mi. Mi ne estas fantaziulo, sed mi ĵuras, ke mi ŝajnis aŭdi la voĉon de Moriarto kriantan el la abismo. Eraro estus letala. Pli ol unufoje dum herbotuftojn mi eltiris aŭ la piedo stumblis el la malsekaj noĉoj en la roko, mi opiniis ke mi mortos. Sed mi lukte iris supren kaj fine mi atingis kornicon larĝan pli-malpli metron kaj kovritan per mola verda musko, kie mi povis kuŝi nevidate kaj tute komforte. Tie mi streĉis min, kiam vi, mia kara Vatsono, kaj viaj kunenktantoj esploris tre simpatie kaj tre neefike.