Pani szarpie chłopca za ramię i odwraca ku sobie. Nie chce jednak nic mówić na temat wielkiego sińca, który ukazał się na ręce, gdy rękaw podciągnął się w górę. Chociaż na dworze jest ciepło, Silas zawsze ma na sobie koszulę z długimi rękawami albo sweterek. Pani pozwala mu odejść, nie chce już więcej zaprzątać sobie głowy tym niemożliwym chłopakiem.

Silas próbował wymknąć się nie zauważony ze szkoły, ale inni chłopcy go jednak zobaczyli. Pobiegli za nim. Wyrwali mu tornister, rozsypali książki na ziemi. Dzisiaj jednak nie mieli dla niego zbyt wiele czasu. Czekały ich dużo ciekawsze sprawy, więc szybko dali mu spokój.

Z ulgą pozbierał książki, tym razem tak bardzo się nie zniszczyły, i pośpieszył do domu.

Miał nadzieję, że zastanie mamę. W przeciwnym razie będzie musiał ugotować obiad, a na ogół mu się to nie bardzo udawało, żeby nie wiem jak się starał.

Mamy w domu nie było. Poszła gdzieś z jego młodszym rodzeństwem. Trudno, trzeba gotować obiad.

To niełatwa sprawa, kiedy człowiek ledwo sięga brodą do kuchni. Silas oparzył się o rozgrzaną patelnię. Sam opatrzył sobie rękę, z doświadczenia wiedział, gdzie szukać bandaża.

Przy obiedzie ojciec był ponury jak chmura gradowa. Silas zapomniał przygotować sos. To znaczy, pamiętał o tym, ale nie potrafił. Nauczył się gotować ziemniaki i smażył do nich to, co znalazł w lodówce. Ale matka też przeważnie nie była zadowolona z jego osiągnięć. Teraz przy stole syknęła:

– Słuchaj, kiedy do ciebie mówię, chłopcze! Nie schowałeś pościeli, jak cię prosiłam, nie wyjąłeś też prania z pralki, a przypominałam ci o tym rano bardzo wyraźnie. Myślisz wciąż tylko o sobie, jesteś najbardziej leniwym dzieckiem, o jakim słyszałam. Czy jest ktoś bardziej niezdarny i zagapiony niż ty?

Twarz matki poczerwieniała z gniewu, kiedy patrzył jej w oczy. Silas mrugał przerażony, policzki mu płonęły, czuł bolesny ucisk w gardle.