Oryginalna twórczość węgierska w tej dziedzinie sięga w dużym stopniu, podobnie jak fantastyka innych krajów europejskich, do rodzimych tradycji. Za jej duchowego ojca i inicjatora uważa się powszechnie Frigyesa Karinthy (1887–1938). Rozkwit jego twórczości przypada na lata dwudzieste i trzydzieste naszego stulecia, a więc na okres, kiedy tworzył swe powieści inny wielki fantasta europejski — Kareł Čapek. Twórczość Karinthy’ego cechuje, podobnie jak pisarza czeskiego, głęboka troska o czysto humanistyczne konsekwencje postępu technicznego. Do najbardziej znanych jego powieści należą: Podróż do Fa — re — mi — do, Syn swojego wieku, Legenda o poecie, List w kosmos, Podróż wokół własnej czaszki. Jest również Karinthy autorem wielu humoresek, które powstały jako owoc współpracy z pismami satyrycznymi (ich polski wybór, zatytułowany Grunt to dyskrecja, ukazał się w 1959 r.).

Twórczość tego pisarza wywarła ogromny wpływ na cały późniejszy rozwój literatury węgierskiej, w szczególności zaś na jej nurt fantastycznonaukowy. Do najwybitniejszych współczesnych twórców SF na Węgrzech zaliczają się Zoltan Csernai, Gyula Fekete, Jozsef Cserna, Ferenc Kassai i Gyula Hernadi.

Narodzinom fantastyki czechosłowackiej patronował Kareł Čapek, jeden z najwybitniejszych na świecie twórców tej jej odmiany, którą określa się mianem antyutopii. Čapka uważa się również za prekursora tzw. fantastyki modelowej, którą współcześnie uprawiają m. in. Strugaccy i Stanisław Lem. Wszedł on również do historii fantastyki naukowej jako twórca terminu „robot” na określenie mechanicznego sobowtóra człowieka, przynoszącego mu i ogromne możliwości, i wielkie zagrożenie. Bardzo bogaty nurt „robotyczny” w fantastyce zapoczątkował dramat Čapka RUR (1920), w którym mowa o buncie robotów, gotowych zmieść z powierzchni Ziemi pogrążone w próżniactwie i stagnacji społeczeństwo ludzkie.