— Tohu i Bohu — rzucił ten wysoki.

— Słucham?

— Powiedziałem Tohu i Bohu. Ja jestem Tohu. — Wskazał na swego miniaturowego bliźniaka. — To jest Bohu. Albo może w tym wypadku odwrotnie.

Sydney Blake rozważał to, dopóki nie spadł popiół z jego papierosa i nie obsypał jego nienagannych kantów u spodni. Obcokrajowcy. Powinien to od razu poznać po oliwkowej skórze i lekkim, nieznanym akcencie. Nie, żeby robiło to jakąś różnicę w McGowanie. Czy w jakimkolwiek budynku zarządzanym przez Wellingtona i Synów, Handel Nieruchomościami. Ale nie mógł się oprzeć zdziwieniu, gdzie u licha ludzie mają takie nazwiska i tak niewspółmierne rozmiary.

— Doskonale, panie Tohu. I… mhm… panie Bohu. Więc problem według mnie…

— W rzeczywistości nie ma żadnego problemu — wysoki powiedział to wolno, dobitnie, z przekonaniem — z wyjątkiem drobiazgu, którym niepotrzebnie się podniecasz, młody człowieku. Macie budynek z piętrami od pierwszego od dwudziestego czwartego. My chcemy wynająć trzynaste, które jest, jak wiadomo, puste. Więc gdyby bardziej się pan zajął robieniem interesów, co należy do pańskich obowiązków, i wynajął nam to piętro bez dalszych dyskusji…

— I rozdzielania włosa na czworo — wtrąci mały.

— … wówczas może będziemy zadowoleni, pańscy pracodawcy na pewno będą zadowoleni, a i pan powinien być zadowolony. Jest to naprawdę bardzo prosta transakcja i ktoś będący na pańskim miejscu, powinien z łatwością ją przeprowadzić.

— Ale jak mam, do cholery… — Blake zaczął krzyczeć, ale przypomniał sobie słowa profesora Scogginsa z drugiego Seminarium Handlu Nieruchomościami: „Pamiętajcie, panowie, utrata cierpliwości oznacza utratę klienta. Jeśli w sklepie klient ma zawsze rację, to w handlu nieruchomościami klient nigdy nie jest w błędzie. W jakiś sposób musicie znaleźć lekarstwo na ich handlowe słabostki, choćby były nie wiem jak wydumane. Agent musi się postawić w jednym rzędzie z lekarzem, dentystą i farmaceutą, a ich motto musi i jemu przyświecać: służba bezinteresowna, zawsze dostępna i niezawodna.” Blake pochylił głowę, żeby skupić się na zawodowej odpowiedzialności, zanim znów zacznie.