– Hej! – warknął znowu Fred. Poderwał się, niemal przewracając stolik.

Steve nie miał czasu, więc westchnął z żalem. Trudno zaprzeczyć, że ten człowiek sam prosił o kłopoty. Fred pił już od wielu godzin. Chuda twarz była zaczerwieniona, a oczy błyszczały wściekłością. Steve chwycił go za kołnierz koszuli.

– Martwię się, jak dojedziesz do domu po tym pijaństwie – powiedział spokojnie. – Jako dobry przyjaciel powinienem pomóc ci wytrzeźwieć.

Krzesła zaszurały po drewnianej podłodze. W sali zaległa całkowita cisza. Jedynym dźwiękiem był wrzask sprawozdawcy telewizyjnego. Nikt nie próbował zagrodzić drogi, kiedy Steve popychał Freda do drzwi. Nie protestowali. To najlepsza zabawa, jaką mieli tej nocy, z wyjątkiem zaczepiania tej małej.

Wiatr ucichł w końcu, ale gdy Steve otworzył drzwi, dmuchnęło powietrzem zimniejszym niż serce wiedźmy. Wciągnął do płuc mroźny powiew. Świeży śnieg lśnił w mroku jak srebro. Steve puścił Freda, pochylił się, nabrał garść śniegu i natarł mu nim twarz. Miał rację. Fred natychmiast wytrzeźwiał. Próbował zadać cios. Za to głupie posunięcie Steve jeszcze raz natarł go śniegiem.

– Tam, skąd pochodzę, mężczyzna nie zaczepiakogoś słabszego niż on sam. Tylko tchórze tak robią. Zrozumiałeś, o co mi chodzi, czy chcesz to jeszcze przedyskutować?

Najwyraźniej Fred był w nastroju do poważnych dyskusji. Wyrzucił z siebie wiązankę jednosylabowych słów, a także szczegółowy komentarz na temat moralności matki Steve'a, jej zamiłowania do wojska oraz niepewnych upodobań seksualnych jego ojca. Ale nie próbował atakować.

– Posłuchaj, jesteś pijany – stwierdził spokojnie Steve. – To głupio bić się w takim stanie. Kiedy wytrzeźwiejesz i nadal będziesz miał na to ochotę, możemy się spotkać. Załatwię cię, jeśli naprawdę ci na tym zależy. Tylko zostaw tę panią w spokoju, zgoda?