Wszędzie panowała cisza, a ją tknęło najgorsze przeczucie…

Gdy wbiegła na werandę, zobaczyła starca, którego ciało miękko leżało w fotelu. Nie widzące oczy wpatrywały się w rozlewisko morza i horyzont. Dziadek odszedł ze świata tak cicho i spokojnie, jak dotąd przezeń kroczył. Nie żył już od kilku godzin.

Rose powoli podeszła do fotela, osunęła się na klęczki i schowała starcze, martwe dłonie pod koc, który spoczywał na kolanach, a potem zakryła powiekami oślepłe na zawsze oczy.

– Żegnaj – wyszeptała cicho i delikatnie ucałowała zimny policzek. A potem całym jej ciałem wstrząsnął szloch.

Dużo czasu upłynęło, zanim podniosła się na zdrętwiałe nogi, mając w głowie zupełną pustkę. I co dalej? Jeszcze nigdy nie czuła się tak rozpaczliwie samotna.

Była zupełnie mała, gdy rodzice zginęli w wypadku. Następne lata spędziła pod opieką dziadka, który uparł się, że po szkole średniej musi dalej się uczyć. Z ciężkim sercem zostawiła Kora Bay i udała się na studia medyczne do miejscowości odległej o sześćset kilometrów.

Po sześciu latach, kiedy zdążyła już gorąco pokochać medycynę, lekarz odwiedzający Kora Bay poinformował ją listownie o poważnej chorobie dziadka. Rose miała za sobą wszystkie egzaminy i teraz potrzebowała już tylko rocznego stażu, aby otrzymać dyplom. I jedno i drugie musiało poczekać: była potrzebna gdzie indziej.

Bez stażu nie mogła rozpocząć praktyki lekarskiej; w Kora Bay została tymczasowo zatrudniona, aby udzielać pierwszej pomocy i chociaż miejscowi zwracali się do niej „pani doktor”, wszyscy wiedzieli, że nie ma tytułu lekarza.

Dorabiała rejsami na „Krokodylku”, szczególnie kiedy okazało się, że dziadka może bezpiecznie umieszczać na rufie. Dopiero przez ostatnie kilka tygodni musiała zostawiać go w domu – zrobił się bardzo słaby i apatyczny.

Właśnie mijały dwa ciężkie lata od czasu jej powrotu do Kora Bay. Nie mogła uwierzyć, kiedy zobaczyła długi dziadka: przez cały rok nie wnoszona opłata za miejsce na przystani i żadnych dochodów, gdyż starzec sam nie mógł już prowadzić łodzi.