Jefri przesunął się do przodu kabiny, ciągnąc za sobą Johannę, po czym przypiął się taśmami znajdującymi się pomiędzy siostrą a matką. Sjana Olsndot sprawdziła, czy zabezpieczająca dzieci uprząż jest dobrze zaciśnięta.

— To będzie bardzo interesujące, Jefri. Będziesz mógł się nauczyć czegoś nowego.

— Tak, dowiem się wszystkiego o lodzie. — Chłopak trzymał teraz Mamę za rękę.

Mama uśmiechnęła się.

— Dziś chyba nie. Miałam na myśli lądowanie. Nie będziemy lądować z antygrawem ani balistycznie. — Antygraw do niczego się nie nadawał. Tata odłączył korpus pojazdu od platformy ładunkowej. Nigdy nie zdołaliby wylądować z tym wszystkim, mając sprawną jedną dyszę.

Ojciec wykonywał jakieś skomplikowane operacje przyciskami, które połączył specjalnym programem ze swoim dannikiem. Ich ciała zagłębiły się w sieć taśm zabezpieczających. Kadłub członu ładunkowego zgrzytał przeraźliwie, a dźwigary podtrzymujące pojemniki hibernacyjne uginały się z jękiem i trzaskiem. Coś grzechotało i waliło na całej długości kadłuba. Johanna domyśliła się, że zaczyna działać przyciąganie grawitacyjne.

Wzrok Jefriego błądził pomiędzy ekranem wyświetlającym obraz z zewnątrz a twarzą matki.

— Więc jak to będzie wyglądało? — W jego głosie brzmiała ciekawość, ale słychać było także lekkie drżenie. Johanna prawie się roześmiała; Jefri wiedział, że usiłują go czymś zająć i także starał się dobrze odgrywać swoją rolę.

— To będzie zwykłe lądowanie rakietowe, niemal cały czas przy włączonych silnikach. Spójrz tam, na środkowe okno. Ta kamera jest skierowana prosto w dół. Możesz zobaczyć, że cały czas zwalniamy.

Ty też możesz. Johanna domyśliła się, że byli nie więcej niż kilkaset kilometrów nad powierzchnią planety. Arne Olsndot przykleił rakietę do tylnego końca członu ładunkowego, aby zniwelować prędkość orbitalną. Nie było innej możliwości. Porzucili platformę ładunkową wraz z antygrawem i ultranapędem. Dzięki nim udało im się dolecieć aż tu, ale automaty przestały już działać jak należy. Cała platforma krążyła teraz bezwładnie po orbicie.