Jednak siła ta mogła też zabić: doprowadzając do całkowitego wyczerpania ciała, tak że nie mogło wrócić do normy, szczególnie jeśli posłużono się nią przy takim stanie osłabienia, w jakim znajdował się teraz Brion. Ale to nie miało znaczenia. Niejeden zawodnik umarł w trakcie Zawodów, lecz śmierć w ostatniej rundzie finałowego pojedynku wydawała się pod pewnymi względami lepsza od porażki.

Głęboko oddychając, Brion wymówił cicho formuły wyzwalające proces autohipnozy. Zmęczenie opadło z niego nagle, tak samo jak wrażenie gorąca, zimna czy bólu. Czuł, słyszał, a kiedy otworzył oczy, również widział wszystko — z przejmującą wyrazistością.

W każdej następnej sekundzie siła ta będzie czerpała moc z podstawowych zasobów jego energii życiowej, wysączając ją z jego ciała. Kiedy zabrzęczał zegar, wyrwał floret z dłoni oniemiałego sekundanta i skoczył naprzód. Irlog ledwie zdążył chwycić swoją broń i odparować pierwsze pchnięcie. Atak był tak gwałtowny, że gardy floretów zetknęły się, a ciała przeciwników zderzyły ze sobą. Irlog zdawał się być zaskoczony tym wściekłym natarciem, lecz zaraz uśmiechnął się. Wiedząc, jak obaj byli bliscy wyczerpania, był pewien, że Brion wykrzesał z siebie resztki sił. To już koniec z Brionem.

Odskoczyli od siebie i Irlog przeszedł do szczelnej obrony. Nawet nie próbował atakować, po prostu pozwalał, by przeciwnik wyczerpał się w bezskutecznych akcjach. Gdy w końcu pojął , swój błąd, przeraził się. Brion wcale nie słabł, przeciwnie, w miarę upływu czasu nacierał coraz energiczniej. Irloga ogarnęła rozpacz. Brion wyczuł ją i wiedział już, że piąty punkt należy do niego.

Pchnięcie — pchnięcie — i za każdym razem broń rudowłosego olbrzyma coraz wolniej wracała na pozycję. Sztych pod gardę. Uderzenie kulki o ciało… i łuk stali między dłonią Briona a piersią Irloga — tuż nad jego sercem.