Słyszał już o tym, że Dolg niezłomnie postanowił rozstać się ze swym doczesnym życiem. Gorące serce Farona nie chciało jednak tego zaakceptować i na nic się nie zdało tłumaczenie Gorama, że Dolg znajduje się teraz wszędzie, we wszystkich żywiołach, we wszystkim, co żyje, i że nigdy ich nie opuści. Faron pragnął, by w Królestwie Światła mieszkał żywy Dolg. Kiedy otrzymał pierwszą wiadomość o jego odejściu, z oczu popłynęły mu łzy.

Doskonale wiedział, że podobnych reakcji można się spodziewać w całym Królestwie Światła. Dolg był duchowym samotnikiem, nikt nigdy dostatecznie mocno się do niego nie zbliżył. Zwykle zostawiano go w spokoju, lecz teraz nadszedł moment, kiedy wszyscy zrozumieją, jak wielką częścią ich codzienności był Dolg i jak bardzo wiele znaczył dla Królestwa Światła.

A nikomu nie wpadło do głowy powiedzieć mu, jak wysoko powszechnie jest ceniony. Jak bardzo kochany za swoją skromność, spokojny, łagodny uśmiech, wyrozumiałość i ów trudny do zdefiniowania smutek.

Źle zrobił, tak postępując! Nie dał im nawet sposobności zadośćuczynienia temu zaniedbaniu.

Nieuzasadniony gniew na zmarłego, który jakże często nachodzi tych, którzy pozostali, na moment ogarnął również Farona, lecz zaraz zniknął, rozpłynął się w poczuciu winy.

Teraz wszyscy tak bardzo, tak rozpaczliwie pragnęli, by Dolg powrócił!

Faron, przystojny, wysoko urodzony Obcy, główny odpowiedzialny za całą operację na powierzchni Ziemi, przetarł zmęczone oczy i próbował widzieć wyraźnie, nie tylko fizycznie, lecz również duchowo.

Jego myśli zwróciły się ku innej zagadce:

Cóż to za samolot mógł zaatakować bazę na Grenlandii? Nikt nie potrafił wytłumaczyć, skąd się wziął. Wszak przeważająca część powierzchni Ziemi została już skropiona eliksirem Madragów. No tak, wciąż jednak pozostawało sporo do zrobienia. Ale z którego skrawka Ziemi ktoś mógł wysłać tak bardzo zaawansowaną technicznie maszynę?

Faron już od pierwszego niespodziewanego ataku pilnie śledził raporty Strażników. Wszystko przebiegło tak błyskawicznie, że Strażnicy nie zdążyli nawet podnieść wzroku, a już coś uderzyło w nich z piekielną siłą. Czy było to działanie ciśnienia powietrza? Jakaś nieznana broń? Czy też może wypuszczono jakiś gaz?