Fotony emitowane przez linie wydzielały ostry, rozrzedzony zapach. Nadchodziła burza spinowa.

Dura wybrała miejsce do spania w odległości mniej więcej pięćdziesięciu ludzi od środka obozowiska Istot Ludzkich. Mag-pole wydawało się tu szczególnie gęste, kojąco bezpieczne. Teraz zaczęła falować w kierunku Sieci. Wijąc się i machając kończynami, czuła, jak przez jej naskórek przepływa elektryczność. Naparła rękoma i nogami na niewidzialne, stawiające opór Mag-pole w taki sposób, jakby chciała wejść na drabinę. Całkowicie rozbudzona czuła, że ogarniają spóźniony niepokój — niepokój zaprawiony poczuciem winy z powodu opieszałości. Sunąc przez Magpole, rozcapierzyła płetwowate palce i młóciła dłońmi Powietrze, żeby nabrać szybkości. Głównym składnikiem Powietrza była neutronowa nadciecz, toteż prawie nie stawiało oporu. Mimo to dziewczyna wywijała palcami z narastającym zniecierpliwieniem; aktywność zmniejszała poczucie zagrożenia.

Linie wirowe sunęły jej przed oczami jak nierealne sny. Wzburzenia przemykały wielkimi łańcuchmi zdarzeń, jak gdyby linie wirowe były sznurami ciągniętymi przez olbrzymie istoty ulokowane we mgle Biegunów. Fale mijające Durę emitowały niski, jękliwy dźwięk. Ich amplituda wynosiła już połowę człowieka. Na wnętrzności Boldera, pomyślała, może ten stary głupiec, Adda, ten jeden raz ma rację, może to rzeczywiście będzie najgroźniejsza burza.

Powoli, nieznośnie powoli, obóz przeradzał się z odległej abstrakcji, w której panował hałas i zamieszanie, w zorganizowaną społeczność. Obozowisko umiejscowiono wokół prymitywnej Sieci w kształcie cylindra, zrobionej z plecionej kory drzewnej i rozwieszonej wzdłuż linii Magpola. Większość ludzi sypiała i jadała przywiązana do Sieci, a cylinder wyglądał jak tkanina z łat, gdyż przymocowano do niego rzeczy osobiste, koce, zwykłą odzież — peleryny wyglądające jak poncha, tuniki i pasy — oraz kilka pociesznych zawiniątek z żywnością. Ze sznurów tej konstrukcji zwisały kawałki niedokończonych wyrobów z drewna i skrawki niewyprawionej świńskiej skóry.