Bu ilk geziler için Norton, insanların ilk uzay uçuşlarından beri kullandıkları önemli yer kurallarını uygula/noktaydı. Her gurupta bir tane — fakat yalnız bir tane — tecrübeli kişinin bulunmasını kararlaştırmıştı. Böylece herkes en kısa yoldan zorunlu tecrübe kazanmak zorunda kalacaktı.

Silindirik Deniz’e yol alacak ilk guruba gemi doktoru Laura Ernst’in başkanlık etmesine rağmen, Paris’ten henüz dönmüş olan Teğmen Boris Rodrigo tecrübeli yardımcı olarak onun yanında bulunacaktı. Üçüncü üye, çavuş Pieter Rousseau daha evvel destek takımıyla birlikte ana girişte bulunmuştu: Çavuş Pieter uzay araştırmaları teçhizatı üzerinde bir uzmandı, fakat bu yolculukta yalnız gözlerine ve küçük bir taşınabilir teleskoba güvenmek zorundaydı.

Alfa merdivenlerinin dibinden deniz kıyısına kadar on beş kilometre vardı — bu uzunluk Rama’nm düşük çekiminde Dünya ölçülerine göre sekiz kilometreye denk oluyordu. Kendi koyduğu sağlık kurallarına uymak zorunda olan Dr. Laura Ernst canlı adımlarla ilerliyordu. Yarı yolda otuz dakika mola verdikten sonra bütün yolu tümüyle olaysız üç saatte tamamladılar. Rama’nın yankısız karanlığı boyunca Giriş Kontrol’ün projektör ışığı altında yaptıkları bu yolculuk çok monoton geçmişti. Işık havuzu onlarla beraber ilerledikçe yavaş yavaş uzun ve dar bir elips şşkline dönüşüyordu. Işık boyunun böyle uzaması ilerlediklerinin tek belirtisi oluyordu. Eğer Giriş Kontrol’daki gözcüler onlara uzaklık rakamlarını vermeseler bir kilometre mi, yoksa beş kilometre mi yol aldıklarını tahmin edemezlerdi. Sadece milyonlarca yıldır süren gecede üzerinde hiçbir ek yeri olmayan, dümdüz metal yüzeyde ağır ağır ilerliyorlardı.

Fakat sonunda, çok uzakta, artık zayıf şekilde onlara ulaşan ışığın sınırlarında yeni bir şey vardı. Normal bir dünya üzerinde buna ufuk denirdi. Yaklaştıkça üzerinde yürüdükleri düzlüğün aniden kesildiğini gördüler. Deniz kıyısına yaklaşmışlardı.