Bill opuścił studio upewniwszy się, że wszystko idzie dobrze i nie musi zostawać do końca odcinka, ponieważ reżyser panuje nad aktorami i ekipą. Wolnym krokiem wrócił do swego gabinetu. Był wyczerpany, choć równocześnie czuł ulgę, wiedząc już dokładnie, w jakim kierunku rozwinie się akcja w następnych odcinkach. W pracy nad serialem uwielbiał to, że nie mógł sobie pozwolić na lenistwo czy zadowolenie z siebie. Nie mógł spocząć na laurach, stosując jeden schemat lub wykorzystując te same, powielane wielekroć chwyty. Żeby serial uchronić przed śmiercią, musiał nieustannie wymyślać coś nowego. To codzienne wyzwanie bardzo mu odpowiadało. Dzisiaj miał je już za sobą. Wróciwszy do gabinetu, wyciągnął się na kozetce i zapatrzył w okno.

– Jak poszło? – zapytała Betsey. Była jego sekretarką od niemal dwóch lat, co w telewizji oznaczało pół życia. W wieczornych widowiskach występowała jako komik. Uważała, że gdy nikt nie patrzy, Bill czyni cuda.

– Dobrze. – Sprawiał wrażenie rozluźnionego i zadowolonego. Skurcz żołądka zamienił się w spokojny pomruk satysfakcji. – Czy były wieści z dyrekcji?

Bill przekazał szefom pomysł rozwoju akcji serialu i czekał na odpowiedź, aczkolwiek był przekonany, że pozwolą mu zrobić to, na co ma ochotę.

– Jeszcze nie. Zdaje się, że Leland Harris i Nathan Steinberg wyjechali.

To byli bogowie władający jego życiem, wszystkowiedzący i wszechpotężni. Bill od czasu do czasu chodził na ryby z Nathanem i choć powszechnie uważano faceta za kawał drania, lubił go i nie miał mu nic do zarzucenia. Nathan zawsze był dla niego miły.

– Czy dzisiaj wcześniej kończysz? – Betsey popatrzyła na Billa z nadzieją. Czasami gdy zaczynał pracę o brzasku, wychodził przed piątą, zdarzało się to jednak bardzo rzadko. Bill przecząco potrząsnął głową i podszedł do biurka, na którym królowała jego stara maszyna do pisania marki Royal, jedna z niewielu pamiątek, jakie zostały mu po ojcu.