– Chyba jeszcze trochę zostanę. Dzisiejsze zmiany wypaliły, co oznacza, że scenarzyści będą mieli sporo roboty. Trzeba usunąć Barnesa, bo właśnie został zabity, Vaughn trafi do więzienia, a Helen zaczyna tracić złudzenia co do Johna. Poczekaj tylko, jak się zorientuje, że jej siostrzyczka została prostytutką, by zdobyć forsę na narkotyki, i że w nałóg wpędził ją jej ukochany mąż.

Bill z wyrazem zadowolenia na twarzy wyciągnął nogi pod biurko i założył ręce pod głowę.

– Masz pomieszane w głowie – powiedziała Betsey zamykając za sobą drzwi gabinetu. Zaraz jednak wetknęła głowę z powrotem. – Zamówić ci coś na wieczór z bufetu?

– Chryste… chyba chcesz mnie zabić. Zamów kilka kanapek, termos kawy i zostaw na swoim biurku. Wezmę, jak zgłodnieję.

Najczęściej jednak Bill dopiero po północy orientował się, która jest godzina, a wtedy nie był już głodny. Betsey często powtarzała, że cudem nie umarł jeszcze z głodu, gdy rano widziała dowody jego całonocnej pracy: przepełnione popielniczki, czternaście kubków zimnej kawy i pół tuzina opakowań po snickersach.

– Powinieneś pójść do domu i trochę się przespać.

– Dzięki, mamusiu. – Bill uśmiechnął się, gdy Betsey ponownie zamknęła za sobą drzwi. Była wspaniałą kobietą i bardzo ją lubił.

Myślał o Betsey, uśmiechając się do siebie, kiedy znowu ktoś otworzył drzwi. Bill podniósł wzrok i dech mu zaparło, jak zawsze na jej widok. W progu stała Sylvia ubrana i umalowana jak na planie. Wyglądała olśniewająco.

Była wysoka, szczupła i miała wspaniałą figurę. Pełne, sterczące silikonowe piersi aż się dopraszały pieszczoty, a długie nogi zdawały się kończyć przy szyi. Spływająca do pasa kaskada czarnych włosów, skóra o kremowym odcieniu i przyciągające uwagę zielone oczy dopełniały obrazu. Sylvia Stewart była w stanie zatrzymać ruch uliczny wszędzie, nawet w Los Angeles, gdzie aktorki, modelki i inne piękne dziewczyny spotyka się na każdym kroku. Bill dobrze wiedział, jak bardzo jej udział w serialu przyczynił się do jego popularności.