Najlepšy druh abo najhoršy vorah
Dadać nie mohuć, kab chacieli nat,
Choć rysku da prasłaŭlenaha ŭzoru,
Što bačyć svietu cełaha pahlad.
Prasłaŭlena tvaja znadvornasć zvonku,
Ale kali ŭsio tyja ž jazyki
Pra jakasć serca raspačnuć hamonku,
Tady i vodhuk budzie nie taki.
Tvajoj dušoj cikaviačysia vielmi,
Hladzić na spravy zdziejsnienyja sviet.
I tut, byvaje, vodar pustaziełla
Zhłušaje vodar samych lepšych kviet.
A lichu hetamu adna pryčyna,
Što kvietnik tvoj badaj dla ŭsich adčynien.
70
Nie ŭ tym zahana, što ciabie chto hanić:
Krasa spradvieku meta dla chłusni.
Bryda nijak da nieba nie prystanie,
Choć lotaje varona ŭ vyšyni.
Kali ty cnotaj budzieš, jak zaŭsiody,
Dyk hańba vartasci padkreslić lepš.
Smaŭžy šukajuć čysciniu i słodyč,
Tamu i da ciabie paŭzuć najpierš.
Svajho junactva ty minuła zmusty
Abo ŭ zmahanni ich pieramahła.
Nie znojdzieš chusty na čužyja vusty,
Chłusniu nie zniščyć praŭdy pachvała.
Kali b tabie i z chmarkaj nie sustrecca,
Adna b va ŭsich ty panavała sercach.
71
Nie płač pa mnie ty bolš chviliny toj,
Kali abviescić sumny zvon zvanoŭ,
Što ja złučajusia naviek z ziamloj
I ŭ sviet nižejšy da čarviej pajšoŭ.
Nie ŭspaminaj, čytajučy moj vierš,
Ruku, napisany jon byŭ jakoj.
Luboŭ maja! Zabytym być mnie lepš,
Čym zhadkaj tvoj narušyć supakoj.
Nie choču ja, kab vodhułle radkoŭ,
Kali z ziamloj znitujecca ziamla,
Mianie nahadvała. Tvaja luboŭ
Niachaj pamre, kali pahasnu ja.