Ty dla mianie macunak lepšy moj,

Jak doždž, što nivie smahłaj dasć napicca.

Ščaslivy ja kala ciabie, z taboj,

Jak skvapny sknara la svajoj skarbnicy.

Jamu uciecha, što bahaccia šmat,

Ale i strach zładziejskaje napasci.

A ja nie tolki być z taboju rad, —

Chaču, kab sviet uvieś hladzieŭ na ščascie.

Tady ja zadavoleny zusim,

Kali sa mnoj ty dzieliš asałodu.

Sustreć ja prahnu tvoj pahlad svaim,

Choć nie zaŭsiody jon daje łahodu.

Tak i viadzie niaspynna čas mianie:

To maju ŭsio, to aničoha nie.

Čamu ja nie pišu na novy ład,

Nie maju ŭ vieršy modnych zavichrenniaŭ?

Čamu moj vierš idzie za radam rad

Biez chitramudrych słovaspałučenniaŭ?

Pišu adnolkava zaŭsiody ja,

Ŭ starym adzienni ŭsie maje latunki.

U vieršach słovy — jak piačać maja:

Biez podpisu maje paznajuć dumki.

A ŭsio tamu, što ja pišu iznoŭ,

Maja luboŭ, z tvajho usio natchniennia.

Jakich by słoŭ sardečnych ni znajšoŭ, —

Nie zmienić dumki novaje adziennie.

Nam tak i sonca: štodnia maładoje,

Choć z pradviakoŭ jano adno i toje.

Pakaža lustra, jak krasa znikaje,

Hadzinnik płyń imklivuju chvilin.

A heta biełaja staronka maje,