Pakul dasi krasie ŭ skarbnicu płod
I nie napoŭniš słodyčču fijała.
Ty nie lichviar, kali za ŭłasny dar
Biareš addziaku ščyra, biez umovy.
Ty sam svajmu bahacciu haspadar,
Siabie paŭtoryš dziesiacirazova.
Kali ŭsie novyja ŭdziesiaciarych
Razoŭ pa dziesiać vobraz tvoj adnoviać, —
I smierć nie strašna ŭ tvoj apošni mih,
Tvajo patomstva — voś tvaja adpoviedź!
Zanadta ty pryhožy, daskanały,
Kab heta ŭsio zdabytkam smierci stała.
7
Kali ŭ ahni ŭračystych, jasnych šat
Idzie z načy mahutnaje sviaciła,
Ŭznimaje ŭsio žyvoje svoj pahlad,
Vitaje pramianistasć dziŭnaj siły.
Kali jano u załatych ahniach
Idzie pa niebu da svajho uzvyšša,
Tady ŭsie z zachaplenniem u vačach
Hladziać, niby junak čaroŭny vyjšaŭ.
Kali ž jano na niebakraj zirnie,
Stamlona ŭ doł pakocić kalasnicu,
Tady ŭsie vočy niedzie ŭ staranie,
Pakul jamu da zachadu chilicca.
I ty biez sledu ŭ sviecie zniknieš tak,
Kali nie zastaniecca syn-junak.
8
U muzycy tvaja ŭsia asałoda.
Čamu ž jaje ty słuchaješ z tuhoj?
Kali jana tabie nie daspadoby,
Čamu nie razvitaješsia ty z joj?
I choć akordy žalem horkim poŭny,
U ich suhučnasci tabie dakor:
Chto biez harmonii žyvie čaroŭnaj,
Samotny toj na ŭvieś ziamny prastor.
Ty čuŭ kali, jak struny ŭ družnym ładzie
U pierazvon hudziać adna druhoj?
Tak baćka z synam, razam z imi maci
Ščaslivy spieŭ piajuć adnoj siamjoj.
I sviedčać huki ščyryja usim:
Samotny — jak i nie žyvy zusim.