Ja dumaŭ, što krasie tvajoj cudoŭnaj

Nijakich štučnych nie patrebna farb

I što paet naŭdaču mieraj roŭnaj

Addasć tabie pazyčany im skarb.

Tamu i razmaŭlaŭ ja cieraz zuby,

Čakajučy, kab pieknata sama,

Ustaŭšy, svietu daviała ŭsiamu by,

Što lepšaj, čym tvaja, nidzie niama.

Ale za hrech majo maŭčannie ŭziata.

Tym časam modnyja ŭsie piesniary,

Namieraŭ dobrych majučy bahata,

Cudoŭny skarb chavajuć da pary.

Žyccia ŭ vačach ty maješ bolš, čym heta

Mahli by vykazać i ŭdvuch paety.

I chto bolš krasamoŭny? Toj, jaki,

Abmiežavaŭšysia najbolšaj chvałaj,

Skazaŭ, što ty — jakraz, jak sam, taki,

Bo skarbu bolšaha na sviecie nie byvała.

Toj biedny vierš, jaki nie dadaje

Pry apisanni słova ci druhoha.

Zatoje zbolšyć vartasci svaje,

Chto skaža: «Ty padobny na samoha!»

Kali praŭdziva apisać, jak josć,

Usio, što stvorana samoj pryrodaj, —

Dzivicca budzie sviet na pryhažosć,

Zdziŭlenniem dasć paetu ŭznaharodu.

Ale i niebiaspieka josć va ŭsim:

Kab nie pierachvalili razam z tym.

Prycichli z muzaju my, jak niamyja,

Tym časam płojma modnych piesniaroŭ,

Pabraŭšy ŭ ruki piory załatyja,

Da kučaravych prylahła radkoŭ.

Pakul jany hrymzolać sprytna słovy,

Ja dumy dumaju svaje adzin