I, jak dziačok da psałmaŭ admysłovych,
Da hładkapisaŭ dadaju: «Amin!»
Pačuŭšy chvału, pasyłaju kožnaj:
«Ale!», «Papraŭdzie, tak!», «Vo heta — vierš!»
Choć tak pačucci vykazać niamožna,
Luboŭ k tabie ja vykažu najlepš!
Cani za pustaviejnasć spievakoŭ,
Mianie — za dumki cichija, biez słoŭ.
86
Cikava b znać, paezijaj svajoj,
Što na ŭsich vietraziach niasie imknienni,
Spyniŭ jon lot fantazii majoj
I pachavaŭ u miescy naradžennia?
Ci samy jon, kaho jakiści duch
Vučyŭ stvarać pačvarnyja stvarenni.
Ci, abjadnanyja, jany udvuch
Maje pazabivali letucienni?
O, nie! Ni jon, ni ŭsie daradcy z im
Majoj paezii zabić nie mohuć!
Jon, sa svaim daradčykam načnym,
Mianie žudoj svajoj nie pieramohuć!
Ale, jak ty jaho ŭznios da niabios,
Ja straciŭ toje: što u sercy nios.
87
Byvaj! Ciabie nijak ja nie strymaju,
Zanadta ty, luboŭ, lubima mnoj.
Ciabie z svajoj viaznicy vyzvalaju,
Sam razvitaŭšysia z tvajoj turmoj.
Jak ja ŭładaŭ darunkami tvaimi
I dzie zasłuhi dla takich daroŭ?
Kali luboŭ nazad usio adnimie,
Jakoje b prava, kab nie dać, znajšoŭ?
Daryła ty mnie biezrachubna skarby,
Za što — nie ŭciamlu da siaje pary.
Vialiki hrech ja na dušu uziaŭ by,
Kab nie viarnuŭ tabie tvaje dary.
Ja nad taboj nibyta ŭ snie ŭładaryŭ.
Kali pračnuŭsia — znik i sled ad maraŭ.
88
Kali mianie znialubiš ty zusim,
Na ŭsio majo niadobrym vokam hlanieš,