Zichcić zyrčej na palcy u carycy,
Za dabradziejnasć hrech prymaje sviet,
Na ŭsio błahoje moža jon zabycca.
Jak sprytna statak voŭk by pieratros,
Kab moh zjavicca ŭ vyhladzie jahniaci.
Jak pakaraŭ by zakachanych los,
Kab ty nadumała začaravać ich!
Tak nie rabi! Ty tak lubima mnoj,
Što j honar tvoj ja padzialu z taboj.
97
Jakoj zimoj zdavaŭsia mnie toj čas,
Pakul ciabie nie bačyŭ ja, moj druža:
I Dzied Maroz chadziŭ navokał nas,
I dni i nočy uskryvała sciuža.
A sapraŭdy, było kala žniva,
Kali svoj plon ledź vosień padnimaje,
Nibyta taja sumnaja ŭdava,
Što ad viasny ciažar vialiki maje.
Dy dla mianie patomstva ŭsio jaje
Zdavałasia siamjoj asiraciełaj,
Dzie ty — mnie tam i leta nastaje,
Ciabie niama — i ptuška b nie zapieła.
Kali ž pačnie — to cyrknie, to zamoŭknie,
Ad piesień tych i list na drevach žoŭknie.
98
Viasnoj my razyšlisia, ŭ toj pary,
Kali zjaviŭsia krasavik viasioły,
Kali i jon, i boh Saturn stary
Z viasnoj spiavali i vadzili koła.
Ni ptušak spieŭ, ni vodar viesnavoj,
Najlepšaj samaj, zichatlivaj kraski
Nie ŭziali ŭsio ž tki ŭłady nada mnoj,
Nie pamahli stvarać i bajać kazki.
Nie zachaplaŭ mianie ružovy cviet,
Nie miłavaŭsia ja lilejnym cvietam, —
Usio najlepšaje, što maje sviet,
Na ŭzor ciabie i stvorana susvietam.
Choć pačuvaŭsia ja, niby zimoj,
Ja ŭ kvietkach bačyŭ vobraz jasny tvoj.
99
Fijałcy ranniaj kinuŭ ja dakor,