Lublu, ale, badaj, maŭču pra toje,

Lublu macniej, a skaža chto — słabiej.

Toj pradaje pačuccie załatoje,

Chto pra luboŭ kryčyć la ŭsich dzviarej.

Pačatak byŭ i ŭ našaha kachannia,

Ciabie vitaŭ ja piesniaju svajoj,

Jak Fiłamiel, ad zmroku da svitannia,

Pakul nie pryjdzie leta za viasnoj.

I nie tamu, što leta horš pradviesni,

Kali noč moŭkła, słuchajučy spieŭ.

Uvosień les uvieś spiavaje piesni,

Akordy dzikija zlatajuć z dreŭ.

Zamoŭk i ja, padobna Fiłamieli,

Kab piesni cichija pryvabu mieli.

Jakaja muza biednaja maja,

Kali joj treba praspiavać ab tym,

Chto lepš chvalenniaŭ našych udvaja

U naturalnym vyhladzie svaim.

Nie dakaraj, kali zamoŭkniem z joj.

U lustra hlań. Abličča ŭbačyš tam,

Jakoje nadzvyčajnaj pieknatoj

Vyšej taho, što ja davaŭ ci dam.

Vialiki hrech pryniaŭ by na dušu,

Svajoj chvałoj zabłociŭšy krasu.

Ja vobraz tvoj nie ŭ vieršy zapišu,

Ja lepš jaho u sercy praniasu.

Papraŭdzie, lustra bolš tabie daje,

Čym tvory mohuć pieradać maje.

Ty dla mianie starejšaju nie stanieš,

I ŭ pieršy dzień, i sionnia — ty adna,

Choć try zimy zryvali z dreŭ ubranni,

Jakija im prynosiła viasna,

Choć try viasny zmianilisia na lety,

Za letam vosień žoŭtaja išła,

Byŭ trojčy krasavik viasnoj sahrety, —

A ty — ŭsio, jak i ŭ pieršy dzień, była.

Na žal, krasa znikaje pakryjoma,