Kab apietyt uzniaŭsia da jady.
My ziełle pjom ad lichaty ŭsialakaj,
Kab asiarodak čystym byŭ zaŭždy.
Voś tak i ja, z tvajho zamiłavannia
Na sercy mieŭ łahodu i spakoj.
Kali chvareŭ, dyk praz svajo žadannie
Zmahacca z vydumanaj lichatoj.
I zachvareŭ urešcie nie na žarty,
Lakarstvy horkija advažna pju.
A što było va mnie pašany varta,
Pakinie z lekami dušu maju.
Uciamiŭ ja: atrutaj stanuć leki,
Kali luboŭ pakinie čałavieka.
119
Pitvom z sireninych piakielnych sloz
Ja upivaŭsia, mabyć, nieadnojčy.
Na straty mnie žurbu prynosiŭ los,
Nad vyjhryšam z arbity lezli vočy.
Jakich pamyłak nie było ŭ toj čas,
Kali ja čuŭ siabie ŭ viaršyni ščascia:
To, jak u trascy, žar apošni has,
To znoŭ pałaŭ ahniom šalonaj strasci.
Dabra ŭ błahim tady ja nie znajšoŭ:
Niadola robić dobraje najlepšym.
Kali z razłuki vierniecca luboŭ,
Jana namnoha stanie tryvalejšaj.
Tak pasla straty znoŭ znachodziŭ ja
Svajo bahaccie bolšym utraja.
120
Tvaje pakuty nas iznoŭ zjadnali.
Ad hora sam ja hnuŭsia u duhu,
Bo niervaŭ mnie sa stali nie kavali,
Ich raŭnavać da miedzi nie mahu.
Kali tvoj smutak, što dała razłuka,
Padobny byŭ ci byŭ taki, jak moj,
Dyk viedaju, z jakoj piakielnaj mukaj
Chadziła ty sciažynkaju svajoj.
A ja, tyran tvoj, nie znajšoŭ i času,
Kab choć uzvažyć zła tvajho ciažar.
Našto ž adčaj nad nami razasłaŭsia,
Zakryŭ žurboj svajoj uvieś abšar?
Ja adpusciŭsia na ŭsio błahoje.
Pavinny ž adpuščennie dać aboje.