XXVI

O cui me fateor iunctum vinctumque teneri

Officio ac meritis, dulcis amice, tuis,

Scripta sinas ad te legem mea, nullius artis

Indicia, at magnam testificata fidem.

Dictaque tanta fides tenui sic arte videri

Nuda potest, desint cum sua verba rei,

Ni tibi quid sensus sperem felicius esse

Quod capiat corde haec omnia, nuda tamen.

Dum mihi siqua meos discursus stella gubernat

Desuper aspectu me meliore notet;

Ac superinducat quid honestum his sordibus ipsis,

Dignior ut cultu sit tibi noster amor.

Fas animi affectus erga te deinde fateri,

Nunc mea qua noscas ora venire pudet.

XXVII

Lassus ubi repeto mea lecti strata, levamen

Dulce fatigatis membra labore viae,

Continuo sub pectore iter mihi longius iri

Incipit, exhausto corpore mentis opus.

Nam procul a membris dilabitur illa quietis

Teque petens cupide tendere pergit iter;

Pansaque lumina habet lasso, spectantia semper

In tenebras quales lumina caeca vident.

Ni mihi ad obscuros orbes se mentis imago

Offerat, effigiem visa referre tuam;

Illa relucet enim velut umbris pendula nigris

Gemma, novum antiquo noctis in ore decus.

Luce mihi membris, animo mihi nocte, negatur

—Sive ego seu tu sis causa, — fruenda quies.

XXVIII

Quaene domum reditus igitur feliciter acti

Spes mihi, si nulla sit requiete frui?

Lucis ubi aerumnis nescit nox ipsa mederi,

Noxque die gravior fit mihi, nocte dies;

Alteraque alterius licet adversaria regnis,

Vnanimas iungunt in mea damna manus.

Huic iter urgendum curae est, agit illa querelas

Quone locorum a te longius ire velim;