XXIX

Fortunae fugiens iras oculosque virorum

Sicubi desertum me miserumque fleo;

Sive deûm irrito frustra clamoribus aures,

Meque tuens fatis imprecor omne malum;

Vellem ubi me natum spe cum meliore fuisse.

Huius amicitiis, illius ore, parem,

Artemve alterius vel idonea tempora natum,

Quoque meum magis est hoc minus omne placet;

Tum, per eas idem curas me paene perosus,

Forte tui memini, laetaque cuncta reor;

Ac feror in cantus ut inerte a caespite surgens

Mane novo ad caeli cantat alauda fores.

Ditat enim sic ipse tui me sensus amoris

Vt mihi tum regum despiciantur opes.

XXX

Cum sedeo meditans, et corda silentia dulce

Acta repraesentant praeteritosque dies,

Deesse gemo permulta, olim quaesita, dolorque

Tempus ob effusum fit novus ille mihi.

Tum lacrimis desueta opplentur lumina caros

Propter eos, longa qui mihi nocte silent;

Flere queo exstinctos et amores, flere parata

Gaudia non parvo, sed fugitiva tamen.

Tum renovare libet distantis temporis iras,

Nominaque accepti dinumerare mali;

Omnia quae lacrimis rursum solvenda videntur,

Tanquam eadem nullis ante soluta forent.

Sed meminisse tui per tot, carissime, curas

Omnia compensat damna, fugitque dolor.

XXXI

Quos desiderium finxit periisse meorum

Morte, tuum pectus, carius inde, tenent;