XXXIV

Cur faceres tu me placidae dans omina lucis

Tam male munitum vestibus ire foras,

Opprimeret nubes ut euntem obscaena, tuusque

Turpibus in fumis occuleretur honos?

Nec quod ea velles interdum erumpere nube

Purgavit madidas id satis imbre genas;

Non ita; nemo hominum laudat fomenta, receptum

Dedecus intactum quae remanere sinant.

At pudet admissi; sed quae medicamina quaeso

Sunt ea? non explet damna recepta pudor.

Quod pudeat sontes illi fit tenue levamen

Grande iniustitiae qui tolerabit onus.

At flesti; ah, lacrimae pietas est aurea, flesti;

Omniaque his opibus furta piavit amor.

XXXV

Nolis ulterius, nolis, admissa dolere;

Fert rosa nam spinas, claraque lympha lutum.

Defectu et nebulis maculant sol lunaque sese,

Tetraque sub tenero germine pestis erit.

Sic homines peccant, ego certe, exempla legendo

Auctor nequitiae factus et ipse tuae.

Dedecus inque meum tua purgo sequius acta

Ac veniae supra, quem meruere, modum.

Siquid amore in me peccas, ibi causor amorem,

Oppositae partis gratificatus opem.

Lis mihi fit quaedam mecum, nam pectoris irae

Cum pietate in me talia bella gerunt,

Vt nequeam non et tua demum furta tueri,

Furta in me domini dulcis amara mei.

XXXVI

Dividuis, fateor, iam nobis vita terenda est,

Quos individuos attinet unus amor;

Sic probra nota meae, mecum restantia, sortis

Te sine, te nullum participante, feram.