XLIV

Tarda caro si mens esset distantia terris

Invida nullum ad te detinuisset iter;

Finibus e longis spatiorum ignarus adessem

Continuo, stares quo mihi cunque loco.

Intererat nihili si pes insisteret oram

Quae foret extremo dissociata situ;

Nam maria et terras ea transsilit, acta volando

Tam rapide ut secum quo velit ire putat.

Sed crucior quod mens non sum, longissima saltu

Millia te versus quae superare queat;

Me grave onus tardat liquidi crassique, coactum

Temporis ignavas, hei mihi, flere moras.

Nam lacrimas tantum mihi rerum sufficit illud

Par grave, fortunae tristis utrimque notam.

XLV

Altera bina in me levis aura et purior aether,

Te prope sunt, quoquo me rapit hora loci.

Hic animam signat, spes illa, et adesse videntur

Absentes, tanta mobilitate meant.

Nam quotiens ad te par hoc animosius ivit

Significaturum quae pia mandat amor,

Vita mea, ex istis retinens elementa quaternis

Bina modo, ad mortem paene redacta dolet.

Dum cito legatis a te revolantibus illis

Vita recomposita est, ut fuit ante, mihi.

Nam citius dicto revolarunt, deque salute

Certa tua docti me quoque certa docent.

Laetor in auditis, nec longum gratia durat,

Namque remitto ambos et redit ille dolor.

XLVI

In me lis oculo cum pectore saevit, in utro

Copia picturae debeat esse tuae.

Volt oculus nam pectus ab omni iure videndi

Claudere; volt oculo demere pectus idem.

Te positum in sese pectus docet esse, nec unquam

Lucentes oculos hunc penetrasse locum.

Alter it infitias ea dici vera, tuamque