Laeta iuvant laetos, dulcia dulcis amat.
Tu quod amas illud tamen auscultare gravaris,
Anne libens audis quod fit in aure dolor?
Si tibi displiceat liquida haec concordia vocum
Mixtaque coniugiis fila canora suis,
Te dulce increpitant, qui consocianda iugali
Foedere perverse dissociata tenes.
Nectit eas, audisne, inter se mutuus ordo,
Ac sonat in chordae chorda marita sono;
Sic patris et nati matrisque ex ore beatae
It quasi communis dulcisonusque canor.
Verba silent, sed vox a ternis editur una
Talis, io, vita caelibe nullus eris.
IX
An viduae metuens ne cui tingatur ocellus
Caelibe constituis condicione teri?
Si sine prole ereptus eris, te maxima terra
Fleverit, ut coniux coniugis orba viri.
Vt vidua aeterno te fleverit illa dolore
Nulla sibi quod sit forma relicta tui;
Cum viduae liceat privatis aedibus omni
In natorum oculis commeminisse patrem.
Aspice, in urbe nepos rem perdit siquis, easdem
Translatas alio possidet orbis opes;
Formae quod periit per totum perditur orbem,
Quique habet utendi nescius, ille necat.
Nil alios erga sedet huic in corde benignum
Qui struit in sese tam furiale nefas.
X
Proh pudor! esse nega cordi mortalia cuncta
Iam tibi, negligitur cui tua summa salus.
A multis fateor te, si placet illud, amari,
Nil at amari a te iam manifesta fides.
Sic odium crudele in te dominatur, ut ultro
In caput irasci non vereare tuum!
Tuque venusta paras ea vertere tecta ruina
Quae reparandi in te iustior ardor erat!
O animum mutes ut probrum desit; an ira
Dignior hospitio est quam generosus amor?