XI

Quam cito per senium marces, in prole vicissim

Crescis, ubi partem severis ipse tui;

Quodque in flore tuo vegeti das sanguinis, illud

Crede tuum, iuvenis cum tibi rapta dies.

Providet hoc formae generique; hoc deme, relicta est

Stultitia, et senii marcor, inersque gelu.

Mens tua si cundlis, hic rerum desinat ordo,

Binaque post hominum saecula desit homo.

Is sine prole cadat quem non natura creando

Destinat, informem corpore, mente rudem.

Quaere quibus donet largissima, largius omne

Dat tibi, tu dando dona tuere deae.

Te sibi in exemplar sculpsit, pluresque volebat

Sculpere te, posset ne bona forma mori.

XII

Si numero pulsus horae momenta notantes

Seu video in nigra nocte perire diem;

Purpura me violae marcescens sicubi movit

Nigrave caesaries sparsa colore nivis;

Si mihi celsa arbor foliis spoliata videtur

Quae modo contra aestus texerat una gregem,

Seu vehitur plaustro spicis in mergite vinctis

Cana rigens, viruit quae modo verna seges;

Tum mihi cura tua de forma multa recursat,

Tu quod, ubi tempus cetera vastat, eas.

Omnia namque solent formosa ac dulcia sese

Linquere, dumque vident altera nata mori.

Temporis et falcem fugiet res una, propago,

Sospes, ubi victum te quoque tempus habet.

XIII

O utinam posses tuus esse! at posse negatur

Id tibi post spatium perbreve, care, morae.

Consule in hunc igitur venturum, consule, finem,