“Mi estis malsaĝega – freneza!”

“Vi jam grave komprimitas vin.”

“Mi estis tiam nur kronprinco. Mi estis juna. Mi estas nur tridekjaraĝa nun.”

“Oni devas reakiri ĝin.”

“Tion mi entreprenis sed sensukcese.”

“Via Moŝto devas pagi. Estas aĉetenda.”

“Ŝi ne vendas.”

“Do ŝtelenda.”

“Kvinfoje mi penas. Dufoje miaj dungatoj ĝisfunde traserĉas la domon. Unufoje ni priserĉas la valizojn dum ŝi vojaĝis. Dufoje ni embuskis kontraŭ ŝi sed ĉio senruzulte.”

“Ĉu ne eĉ signo de ĝi?”

“Tute ne.”

Holmso ridis. “Estas ja bona problemo.” li diris.

“Sed tre grava al mi.” respondis la Reĝo riproĉe.

“Jes ja. Kaj kiel ŝi proponas uzi la foton.”

“Por ruinigi min.”

“Sed kial?”

“Mi estas edziĝota.”

“Tion mi jam aŭdas.”

“Al Klotilda Lotmano de Saksa-Meningino, la dua filino de la Reĝo de Skandinavio. Vi sciu pri la striktaj principoj de ŝia familio. Ŝi mem estas tute diskreta. Eĉ ombro de dubo pri mia konduto finis la aferon.”

“Kaj Irena Adlero?”

“Ŝi menacas sendi la foton al ili. Kaj tion ŝi faros. Tion mi scias. Vi ne konas ŝin, sed ŝi estas tre insista. Ŝi havas la vizaĝon de la plej bela virino, kaj la menso de la plej rezoluta viro. Prefere ol mi ediziĝas al aliulino, estas neniu limo al ŝia penado – neniu.”

“Ĉu vi estas certe ke ŝi ne jam sendis la foton?”

“Mi certas.”

“Kaj kial?”

“Pro tio ke ŝi menacas sendi kiam la fianĉiĝon oni anoncos. Tio okazos la venantan lundon.”

“Ho, ni ankoraŭ havas tri tagojn,” diris Holmso kaj oscedis. “Tio estas bonŝance, ĉar mi devas trakti du gravajn aferojn intertempe. Kompreneble via Moŝto restas en Londono, ĉu ne?”

“Certe. Mi loĝas ĉe Hotelo Langamo

“Do mi sendos noton al vi por informi vin pri mia progreso.”

“Jes ja. Mi atendos.”

“Do rilate al la mono?”