– Zajmuje się tym nasz właściciel zakładu pogrzebowego. Ale Pauley zawsze prosi o pomoc, jeśli nie daje sobie z czymś rady – dodał prędko Bosworth.

– Myślę, że tym razem będzie musiał poprosić o pomoc. Na pańskim miejscu zwróciłbym się do naszego wydziału patologii. Zwykle są chętni do współpracy.

– Czy mógłby pan to załatwić?

– Nie. Jestem tutaj nieoficjalnie, choć wspomnę o sprawie, kiedy wrócę do Atlanty.

Bosworth zmarszczył brwi.

– Tego mi pan nie mówił. Pokazał pan odznakę policyjną i zaczął zadawać pytania. Wielki Boże, pan to ten Quinn! – zawołał ze zdumieniem.

– Tak się przedstawiłem.

– Ale ja nie skojarzyłem. Dużo o panu słyszałem. Facet od szkieletów. Trzy lata temu sprawdzał pan dwa szkielety, które znaleziono w Coweta County. Potem były zwłoki na bagnach koło Valdosty. Tam też się pan zjawił. A ten szkielet niedaleko Chattanooga, gdzie…

Joe uśmiechnął się ironicznie.

– Plotki szybko się rozchodzą, prawda? Wydaje mi się, że szkoda pańskiego czasu. No i co? Czy z tego, co pan słyszał, wynika, że jestem chodzącą legendą?

– Nie, raczej ciekawostką. Szuka pan tych dzieciaków, co? Tych, co zabił Fraser, a potem nie chciał powiedzieć, gdzie są ciała. To było prawie dziesięć lat temu. Moim zdaniem powinien pan dać sobie spokój.

– Ich rodzice nie rezygnują. Chcą, żeby dzieci miały prawdziwy pogrzeb. – Joe spojrzał na szkielet. – Większość ofiar gdzieś do kogoś należy.

– Tak. – Bosworth potrząsnął głową. – Dzieciaki. Nie jestem w stanie zrozumieć, jak ktoś może zabić dziecko. Rzygać mi się chce na samą myśl.

– Mnie też.

– Mam troje dzieci. Pewno czułbym się tak samo na miejscu tych rodziców. Mam nadzieję, że nigdy się o tym nie przekonam. – Bosworth milczał przez chwilę. – Tamte sprawy chyba zamknięto po egzekucji Frasera. To bardzo przyzwoicie z pana strony, że szuka pan ofiar na własną rękę.