– Idź, idź, jeśli ci nie przeszkadza, że ci urwą głowę – mruknął Pete, ale po chwili ruszył na schody za Jupe'em. Zbyt często widział przywódca Trzech Detektywów w akcji, żeby nie być pewnym, że potrafi stawić czoło Marilyn Pilcher.

Bob wahał się dłużej, ale w końcu poszedł za przyjaciółmi. W holu na piętrze panowała istna burza pierza. Ktoś rozdarł poduszkę. Zmięta powłoczka leżała na podłodze, a pierze unosiło się wokół. Wśród niego brodziła Marilyn, rozwierała na oścież wszystkie drzwi, zaglądała do pokoi i krzyczała. Sanchez robił to samo, ale przynajmniej nie krzyczał.

– Musi być gdzieś tutaj! Dokąd mógł pójść? Tu nie ma dokąd iść!

Drzwi do sypialni Pilchera stały otworem. Jupe zajrzał do środka. Na łóżku widział odcisk ciała Pilchera. Na kominku, naprzeciwko łóżka, tańczyły małe płomyki, wstęgi spalonego papieru unosiły się w górę, do komina. Jupe zmarszczył czoło. Dzień był bardzo ciepły. Po co ktoś rozpalał ogień na kominku?

Podbiegł do paleniska i złapał szczypce ze stojaka. Usiłował wyciągnąć żar na blachę przed kominkiem, ale z papieru zostały tylko zwęglone szczątki. Rozpadały się w popiół, kiedy dotykał ich szczypcami.

– Co ty robisz?! – zawołała Marilyn ze złością i wyrwała mu szczypce z ręki. – Dlaczego nie obsługujesz gości na dole? Wynoś się stąd!

– Panno Pilcher, moi współpracownicy i ja możemy się okazać bardziej użyteczni tu, na górze – odparł Jupiter swoim najbardziej dorosłym tonem. Bez pośpiechu wstał z klęczek. – Posiadamy godne uwagi doświadczenie w przeszukiwaniu miejsc, gdzie zaszło coś niezwykłego. Często udawało nam się wyjaśniać tajemnice, które pozostawały niejasne dla innych detektywów.

Marilyn Pilcher otworzyła usta, ale na moment zabrakło jej stów. Pete miał ochotę zatańczyć z uciechy. Jupe był niezawodny!

Rozglądał się spokojnie po pokoju. Drzwi do łazienki były wciąż zamknięte, w zamku tkwił staroświecki klucz, uniwersalny. Jupe podszedł do drzwi i przekręcił klucz. Łazienka wyglądała tak, jak ją zostawił Pete. Okno było otwarte, a pod nim stał stolik z książkami.