– Ray, nie ośmielaj dzieciaka! – ofuknęła go Marilyn i powiedziała do Jupe'a: – No więc coś spalił. Potem rozdarł jedną poduszkę, a drugą zabrał i gdzieś się ukrył. Jest bardzo niemiły. Mógł to zrobić po prostu na złość mnie. Robił gorsze rzeczy, kiedy mu się coś nie podobało. A możesz mi wierzyć, to przyjęcie bardzo mu się nie podobało.

– Więc stara się panią nastraszyć? – zapytał Jupe. – Jeśli tak, gdzie się ukrywa?

Marilyn mruknęła coś i odeszła kontynuować poszukiwania. Ray Sanchez udał się za nią. Detektywi przypatrywali się im przez chwilę i również przyłączyli się do przeszukiwania kolejnych pokoi. Marilyn z początku oponowała, wreszcie mruknęła:

– Och, okay. Chyba każda pomoc się przyda.

Chłopcy zaglądali do wielkich, kwadratowych sypialni i widzieli, że wszystkie są w jednakowym stopniu pokryte kurzem. Większość była pusta. W niektórych stały łóżka i komody, a wszędzie od podłogi do sufitu biegły półki, zapchane książkami i papierami.

– Można zmienić swój stosunek do książek – zauważył Bob. – Czasem stają się nałogiem jak hazard albo obgryzanie paznokci.

– To jest choroba – powiedziała Marilyn. – Wierz mi, to choroba.

Jeremy Pilcher kolekcjonował nie tylko książki. W pokojach były również liczne pamiątki z podróży do odległych części świata. Fez turecki, skórzane trepy, które, według stów Marilyn, zostały kupione na bazarze w Egipcie, rzeźbiona kość słoniowa z Afryki i zmatowiała miedziana lampa z Marakeszu. Na półkach, obok pudełek z ołówkami i starych magazynów ilustrowanych, poupychane były przyrządy nawigacyjne.

– Tato nigdy niczego nie wyrzuca – gderała Marilyn. – Nikomu też nie pozwala tu sprzątać. Boi się, że ktoś mu wyniesie któreś z tych cennych śmieci.

Westchnęła i chłopcy poczuli dla niej falę współczucia. Była szorstka, ale z takim ojcem można jej było wiele wybaczyć. Musiała też sama mieć potrzebę czystości i ładu, bo jej pokój był bardzo schludny. Poza nim jedynym czystym miejscem był pokój komputerów.