Wygląda tak strasznie młodo! Choć przecież Lilja świetnie wiedziała, że Dolg żył przez dwieście pięćdziesiąt lat wśród elfów i że w ogóle długość jego życia jest imponująca. Kiedy on się właściwie urodził? W początkach osiemnastego wieku? A teraz na Ziemi jest rok 2080. Oszałamiające! I przerażające!

Wycierając szklankę, zapytała niepewnie:

– Tęsknisz do elfów, Dolgu?

Spojrzał na nią zdumiony.

– Co? Nie, absolutnie nie!

Lilja bez słowa skinęła głową. On jednak uznał najwidoczniej, że jest jej winien bliższe wyjaśnienie. Dziewczynie nie przyszło jednak do głowy, że ucieszyło go jej zainteresowanie.

– Było mi u nich bardzo dobrze – powiedział. – Sto lat u nich mijało niczym dzień. Ale ich życie nie było moim, różniliśmy się bardzo, choć szczerze lubiłem te istoty.

Sprawiał wrażenie kogoś tak bardzo samotnego, że Lilja miała ochotę podejść i uściskać go lub pogłaskać po głowie. Ale nie dotyka się Dolga. Tego się po prostu nie robi.

Z drżeniem przypomniała sobie Shirę i Mara, którzy pozostali bezdzietni, ponieważ należą do wybranych. Dolg także jest jednym z wybranych, ale Shira i Mar mają przynajmniej siebie nawzajem. On nie ma nikogo.

Poraziła ją inna tragiczna myśl.

– Pomyśl, gdyby Oko Nocy też nie mógł mieć dzieci? – zastanawiała się głośno. – To by było straszne zwłaszcza dla jego młodej żony.

Dolg miał zdaje się pewne kłopoty z nadążaniem za jej tokiem rozumowania, zgadzał się jednak, że to by była tragedia. Skończył swoją pracę i zaprosił Lilję, żeby usiadła i porozmawiała z nim jeszcze trochę.

Zaproszenie przepełniło ją ogromnym szczęściem. Lilja siedziała i patrzyła na swego towarzysza. Na jego czarne loki, na cudownie piękną twarz z oczyma, w których kryją się stulecia niewyobrażalnego cierpienia i owa tajemnicza tęsknota.

Widzieli Gorama starającego się naprawić drzwi wejściowe do chaty dwojga staruszków; wciąż asystował mu uradowany piesek. Lilja nie wiedziała, że na jej policzkach wykwitły wielkie rumieńce, a oczy rozbłysły na moment promiennie. Zaraz jednak radość w niej zgasła.