Conway wybrał numer tego co zwykle, czyli potrójnej porcji zwykłego, ziemskiego spaghetti, i spojrzał na Mannona.

— Mnie zżerają demony FROB i MSVK — mruknął starszy lekarz. — Hudlarianie nie przywiązują wprawdzie większej wagi do jedzenia, ale ci upiorni MSVK nie cierpią wszystkiego, co nie przypomina karmy dla ptaków. Zamów po prostu coś pożywnego, tylko nie mów mi, co to będzie, i jeszcze włóż w trzy kanapki, żebym przypadkiem nie podejrzał…

Czekając na jedzenie, Mannon rozmawiał z nimi w zasadzie spokojnie, jednak Prilicla aż dygotał od bijących od niego emocji.

— Mówią, że zamierzacie wyciągnąć mnie z tego bagna, w którym tkwię po uszy. Miło z waszej strony, ale marnujecie czas.

— My tak nie uważamy. O’Mara zresztą też nie — odparł Conway dyplomatycznie, nie przyznając się do niczego. — On ręczy za twój dobry stan, również psychiczny. Twierdzi, że twoje zachowanie było wybitnie nietypowe. Musi być jednak jakieś wyjaśnienie, może wpływ środowiska, czyjaś obecność lub nieobecność, która zmieniła chwilowo twoje reakcje…

Conway streścił, co udało im się dotąd ustalić. Starał się przedstawiać sprawę optymistyczniej, niż był ją skłonny widzieć, ale Mannon nie dał się oszukać.

— Nie wiem, czy powinienem być wam bardziej wdzięczny za te wysiłki, czy raczej zatroskany waszym stanem psychicznym — powiedział, gdy Conway skończył. — Te trudno uchwytne osobliwości emocjonalne to… hm… Ryzykując obrazę naszego drogiego długonogiego, powiem, że chyba coś się wam uroiło. Te próby usprawiedliwienia mnie brzmią wręcz niepoważnie!

— Teraz ty twierdzisz, że mi głowa szwankuje — zauważył Conway.

Mannon zaśmiał się cicho, ale Prilicla drżał jak nigdy.

— Może to kwestia okoliczności… A może istoty czy rzeczy, która mogłaby przez swoją obecność albo nieobecność spowodować…

— Bogowie! — wybuchnął Mannon. — Chyba nie myślisz o moim psie?!

Conway zaiste myślał o psie lekarza, ale zabrakło mu cywilnej odwagi, by się do tego przyznać.