— A myślałeś o nim podczas operacji?

— Nie!

Zapadła dłuższa chwila niezręcznej ciszy zakończona uchyleniem się podajników. Zamówione dania wyjechały na blat. W końcu to Mannon się odezwał.

— Uwielbiałem tego psa, gdy byłem sobą — zaczął z namysłem. — Jednak przez ostatnie cztery lata nieustannie nosiłem zapisy MSVK i LSVO. Były potrzebne w pracy dydaktycznej. A ostatnio, gdy Thornnastor zaprosił mnie do badań w ramach swojego programu, przyjmowałem jeszcze hipnotaśmy Hudlarian i Melfian. No i byłem ciągle zajęty. Poza pracą też myślałem jak pięć różnych istot. Bardzo odmiennych istot… Wiecie sami, jak to jest…

Conway i Prilicla znali te problemy aż za dobrze.

Szpital wyposażony był w sprzęt pozwalający leczyć przedstawicieli wszystkich inteligentnych gatunków, jednak nikt nie był w stanie przyswoić sobie nawet ułamka potrzebnej do tego wiedzy. Same umiejętności chirurgiczne wynikały ze sprawności i wprawy, jednak komplet informacji o anatomii i fizjologii pacjenta uzyskiwano każdorazowo dzięki hipnotaśmom edukacyjnym. Były to zapisy pamięci wielkich talentów medycznych należących do tego samego gatunku co pacjent. Jeśli zatem ziemski lekarz miał leczyć Kelgianina, przyjmował zapis klasy DBLF i korzystał z niego aż do zakończenia kuracji. Potem obca treść była usuwana z jego głowy. Jedynie prowadzący szkolenia starsi lekarze oraz Diagnostycy zatrzymywali te zapisy.

Diagnostycy tworzyli elitę Szpitala. Rekrutowali się spośród lekarzy o wystarczająco zrównoważonych osobowościach, by mogli przechowywać w pamięci równocześnie sześć, siedem albo nawet dziesięć zapisów. Ich zadaniem była praca badawcza w zakresie ksenomedycyny oraz leczenie nowych chorób gnębiących dopiero co poznane formy życia.

Jednak zapisy nie obejmowały wyłącznie danych medycznych. Były to kompletne kopie pamięci oraz struktur osobowościowych dawcy, przez co Diagnostycy narażali się dobrowolnie na rozwój najdrastyczniejszej postaci schizofrenii. Istoty zamieszkujące ich umysły bywały niemiłe w obejściu i agresywne, jak to geniusze. Cierpiały też na liczne słabości i fobie, które ujawniały się częściej niż tylko w czasie posiłków. Najgorzej było zwykle, gdy Diagnostyk próbował się zrelaksować przed snem.