Nie wsłuchując się w rozmowę przyjaciół, Conway zastanawiał się, czy zdoła w ogóle zebrać jakieś użyteczne dowody. Aby zadać różnym osobom stosowne pytania, musiał zachować wiele taktu i ułożyć jeszcze jakąś spójną teorię uzasadniającą przyjętą linię dochodzenia. Wciąż był bardzo daleko myślami, gdy Mannon i Prilicla wstali od stołu. Gdy wychodzili, Conway zbliżył się do małego empaty.

— Wyczułeś jakieś echo? — spytał cicho.

— Nie, żadnego.

Ich miejsca zajęło zaraz troje Kelgian, którzy ułożyli długie, srebrzyste ciała na krzesłach ELNT tak, że ich przednie kończyny znalazły się w stosownej odległości od blatu. Była wśród nich Naydrad, siostra przełożona, która asystowała dwa dni wcześniej Mannonowi. Conway przeprosił przyjaciół i wrócił szybko do stolika.

— Chętnie bym pomogła, doktorze, ale to dość niezwykła prośba — powiedziała Naydrad, gdy wyjawił, o co mu chodzi. — Musiałabym się sprzeniewierzyć tajemnicy lekarskiej…

— Nie chcę żadnych nazwisk — wtrącił szybko Conway. — Potrzebuję informacji o błędach tylko do celów statystycznych i nie zamierzam wszczynać postępowania dyscyplinarnego. To nieoficjalne dochodzenie, mój pomysł. Chcę jedynie pomóc doktorowi Mannonowi.

Wszyscy oczywiście chętnie pomogliby szefowi, popatrzyli więc na Conwaya, czekając na dalsze wyjaśnienia.

— W skrócie chodzi o to, że jeśli nie jesteśmy skłonni wiązać błędów Mannona ze spadkiem jego umiejętności, pozostaje przyjąć, że odpowiedzialne są za to jakieś przyczyny zewnętrzne. Dysponujemy zresztą mocnymi dowodami na to, że doktor był i jest w pełni władz umysłowych i sił fizycznych, i to też każe szukać przyczyn poza nim. Przyczyn, a raczej przesłanek sugerujących, że takie zjawisko zaszło.