Niekoniecznie w wymiarze czysto fizycznym. Pomyłki osób na stanowiskach zawsze bardziej rzucają się w oczy niż błędy ich podwładnych, jednak gdyby w grę wchodził jakiś czynnik zewnętrzny, nie dotyczyłyby one wyłącznie starszego personelu. Dlatego właśnie potrzebuję jak najpełniejszych danych o wszelkich wypadkach, nawet drobnych, jakie zdarzyły się ostatnio w Szpitalu. Również wśród stażystów. Musimy ustalić, czy podobne zdarzenia ostatnio się nasiliły, a jeśli tak, to gdzie i kiedy.

— Powinniśmy zachować to w sekrecie? — spytał inny Kelgianin.

Conway omal nie prychnął na myśl, że cokolwiek mogłoby pozostać tajemnicą w takim miejscu, ale gdy się odezwał, beznamiętny autotranslator odarł jego głos z sarkazmu.

— Im więcej osób będzie zbierać dane, tym lepiej. Zdaję się na was z wyborem współpracowników…

Parę minut później powtórzył niemal to samo przy innym stoliku, a potem jeszcze przy kilku. Wiedział, że spóźni się przez to na oddział, ale szczęśliwie ostatnio trafili mu się ambitni asystenci, którzy tylko czekali na szansę, żeby pokazać, co potrafią bez ciągłego nadzoru starszego lekarza.

Tego dnia nie doczekał się szczególnego odzewu, wcale go zresztą nie oczekiwał, niemniej nazajutrz personel pielęgniarski wszelkich gatunków i klasyfikacji zaczął znosić mu w wielkiej tajemnicy informacje o rozmaitych wypadkach. Dziwnym trafem wszystkie relacje dotyczyły osób trzecich, jednak Conway wysłuchiwał ich z powagą i zapisywał dokładnie, gdzie i kiedy co się zdarzyło. Nie wykazywał też przy tym najmniejszego zainteresowania personaliami osób, o których mu opowiadano. Trzeciego dnia akcji Mannon odszukał go podczas obchodu.

— Widzę, że naprawdę wziąłeś się do pracy, doktorze — rzucił mało serdecznymi tonem. — Owszem, jestem wdzięczny. Lojalność to cenna cecha, nawet jeśli ktoś opacznie ją rozumie. Wolałbym jednak, abyś dał sobie spokój. Możesz się wpakować w poważne kłopoty.

— To ty masz kłopoty, nie ja — odparł Conway.