I to taki, który z pewnością spowodowałby zażenowanie policjanta.

Taki, który był martwy.

Nie powinno mnie tam w ogóle być. Poprzedniej nocy pracowałam do późna, więc tego dnia także powinnam mieć wieczorną zmianę, jednak Bill poprosił mnie, żebym zamieniła się z którąś z pozostałych kelnerek, ponieważ musiałam jechać z nim do Shreveport. Sam się na to zgodził, więc poprosiłam Arlene, moją przyjaciółkę, by wzięła moją zmianę. Miała mieć dzień wolny, ale zawsze chciała zarobić coś więcej, a w nocy były większe napiwki, więc się zgodziła przyjść o siedemnastej.

Andy powinien był odebrać swój samochód z samego rana, ale miał tak wielkiego kaca, że nie chciał prosić Portii w podwożenie go jeszcze do Merlotte's – nie było to po drodze na komisariat. Obiecała mu, że wpadnie po niego w porze lunchu i zjedzą coś w barze. Potem będzie mógł odzyskać samochód. Tak więc buick i jego cichy pasażer czekali na odkrycie znacznie dłużej niż powinni.

Ponieważ zeszłej nocy spałam sześć godzin, czułam się całkiem nieźle. Umawianie się z wampirem może być trudne, jeśli jesteś osobą preferującą dzienny tryb życia. W nocy pomogłam zamknąć bar i o pierwszej ruszyłam do domu wraz z Billem. Wzięliśmy wspólnie gorącą kąpiel, a potem robiliśmy także inne rzeczy, ale ostatecznie położyłam się nieco po drugiej i nie wstawałam niemal do dziewiątej. Do tego czasu Bill już od dawna był zakopany w ziemi.

Piłam mnóstwo wody i soków owocowych, przed śniadaniem brałam też multiwitaminę i żelazo w tabletkach, które stały się stałym elementem mojej diety, odkąd Bill wkroczył w moje życie przynosząc ze sobą (poza miłością, przygodą i radosnym podnieceniem) widmo anemii. Robiło się coraz chłodniej, chwała Bogu, więc usiadłam na ganku Billa w sweterku i czarnych spodniach, które nosiłam w pracy, gdy było za zimno na szorty. Mój biały golf miał logo MERLOTTE'S BAR wyhaftowane na lewej piersi.

Gdy przeglądałam poranną gazetę, nie do końca świadomie zdałam sobie sprawę z tego, że trawa zdecydowanie nie rosła tak szybko.