Rozpoznał Sabrinę Johnson vel Sabrę, księżniczkę Bahanii, jedyną córkę króla Hassana. Uosabiała to wszystko, czego Kardal najbardziej się obawiał. Była uparta, samowolna, trudna i zepsuta, a jakby tego było mało, inteligencją przerastała ją nawet palma daktylowa.

Nąjrozsądniej byłoby odwieźć ją do pałacu ojca, choć Kardal wiedział, że król nie zrobi nic, co mogłoby wpłynąć na poprawę jej charakteru. Mówiono, że Hassan nie zajmował się jedynaczką i godził się, by większą część roku spędzała w Kalifornii ze swoją matką. Bez wątpienia była tak samo rozwydrzona i zdemoralizowana jak eksmałżonka króla.

Patrząc na rozgwieżdżone niebo, zadumał się głęboko.

Kardal należał do świata rządzonego przez odwieczną tradycję, zarazem jednak był dzieckiem nowego wieku. Uwięziony między tymi skrajnościami, zawsze próbował znaleźć właściwą drogę i zachowywać się odpowiednio do sytuacji. Akceptował różne rzeczywistości, nigdy jednak nie tracił głębokiego poczucia tożsamości i wiedział, skąd się wywodzi.

Jednak z Sabriną było inaczej. Marnowała swoje życie w Beverly Hills, romansując i oddając się nie wiadomo jak zdrożnym przyjemnościom. Tak żyły niektóre młode kobiety z Zachodu i nikt o nich nie mówił, że niszczą swą przyszłość. Tamta cywilizacja pozwalała na taki styl życia, a piękne i wyzwolone młode kobiety były jej ozdobą i miały należne sobie miejsce.

Jednak Sabrina, choć naśladowała takie życie, nie należała do tamtego świata. Bo tylko udawała, że jest stamtąd. Na nic innego nie było jej stać, jako że miała serce i duszę rozpuszczonego dziecka, a nie dorosłej kobiety, która wie, gdzie przynależy i do czego zmierza.

Zarazem nie należała do ludu pustyni, z którego wywodził się jej ród. Nie rozumiała, a nawet w ogóle nie znała odwiecznych tradycji, które nie pozwalały zapomnieć, skąd się jest. Sabrina nie pasowała ani tu, ani tam, i do niczego się nie nadawała. Gdyby życie było sprawiedliwe, mógłby ją po prostu odwieźć do pałacu jej ojca i na tym wszystko by się zakończyło.