Niestety, życie nie było sprawiedliwe i właśnie tego jednego Kardal zrobić nie mógł. Była to cena, jaką musiał płacić za to, że był przywódcą.

Sabrina przewróciła się na plecy, naprężając linę, którą byli związani. Kardal leżał bez ruchu. Dziewczyna westchnęła rozgoryczona, ale milczała. Po jakimś czasie jej oddech uspokoił się i wyrównał. Zasnęła.

Jutro Kardal będzie musiał zdecydować, co z nią dalej robić. A może w głębi ducha już zdecydował?

Sabrina nie zareagowała w jakiś szczególny sposób na jego imię, najpewniej więc dotąd ukrywano je przed nią.

Kardal uśmiechnął się. Nie zdradzi jej, co ono dla niej znaczy. W każdym razie jeszcze nie teraz.

Sabrina zaczęła się budzić. Ze zdumieniem stwierdziła, że leży na czymś twardym, a wokół jest bardzo gorąco. Szczególnie z jednej strony coś grzało ją szczególnie mocno. Zupełnie jakby…

Gwałtownie otworzyła oczy i natychmiast zrozumiała, że nie znajduje się ani we własnym łóżku w pałacu ojca, ani w swoim pokoju w domu matki. Była na pustyni i leżała na ziemi, przywiązana liną do nieznajomego mężczyzny.

Zaraz jednak wszystko sobie przypomniała. Wyruszyła na wymarzoną wyprawę w poszukiwaniu Miasta Złodziei, wpadła w burzę piaskową, straciła konia i wielbłąda, a na koniec została ujęta i związana przez wodza nomadów, który nie wiadomo co miał z nią zamiar zrobić.

Spojrzała w prawo. Kardal wciąż spał, dzięki czemu mogła mu się dokładniej przyjrzeć. Wprost biła od niego siła. Prawdziwy człowiek pustyni. Jej los spoczywał w jego rękach. Niepokoiło ją to, doprowadzało do furii, ale nie wierzyła, by jej życie było zagrożone. Nie bała się też o swoją cnotę. Było to kompletnie bez sensu, ale przy Kardalu czuła się całkowicie bezpieczna.

Patrzyła na jego gęste rzęsy, na łagodny wyraz ust i silny zarys szczęki. Kim był ten pustynny wódz? Dlaczego więził ją, zamiast odwieźć do najbliższego miasteczka?