Przed opuszczeniem więzienia stanowego Bob Kurner zadzwonił do Kathy Moore i poprosił, aby spotkała się z nim w swoim gabinecie. Kathy była asystentką w biurze prokuratora w Bridgeport, działającego przy sądzie dla nieletnich. Poznali się, gdy pracował tam jako obrońca publiczny.

Spotykali się od trzech miesięcy i Kathy mocno zaangażowała się w walkę Boba o uratowanie Rona Thompsona.

Oczekiwała go wraz z maszynistką, Marge Evans, o którą prosił.

– Marge powiedziała, że zostanie na całą noc, jeśli będzie trzeba. Co zdobyłeś?

– Całkiem sporo – odrzekł Bob. – Zmusiłem go, żeby czterokrotnie powtórzył całą tę historię. Będzie tego dobre dwie godziny.

Marge Evans wyciągnęła rękę.

– Dajcie mi to – odezwała się oficjalnym tonem. Ustawiła magnetofon na biurku, wsunęła do niego kasetę i przewinęła ją.

Głos Rona Thompsona był niski i urywany, gdy zaczął mówić: „Tego popołudnia po szkole pracowałem w sklepie pana Timberly’ego…”.

– W porządku. – Marge wyłączyła magnetofon. – Wy dwoje bierzcie się do czegoś innego. Tym ja się zajmę.

– Dziękuję, Marge. – Bob zwrócił się do Kathy. – Zdobyłaś te akta?

– Tak, są w moim gabinecie.

Kurner wszedł za nią do małego, zatłoczonego sprzętami pokoju. Biurko było puste, nie licząc czterech brązowych, kartonowych teczek, oznaczonych napisami: „Carfolli”, „Weiss”, „Ambrose” i „Callahan”.

– Raporty policyjne są na samym wierzchu. Les Brooks nie byłby tym zachwycony, Bob. Tak naprawdę to by mnie chyba wylał, gdyby się o tym dowiedział.