– Zawsze adresował maszynopisy do siebie – powiedziała głucho panna Kedge. – Ale to nie jest jego praca, panie Dalgliesh. On tego nie napisał.

– Jest pani pewna?

To pytanie było zbędne. Niewiele rzeczy trudniej ukryć niż sposób pisania na maszynie, a dziewczyna z pewnością przepisała dostatecznie wiele tekstów Setona, by rozpoznać jego rękę. Ale zanim zdążyła odpowiedzieć, panna Calthrop znów się wtrąciła:

– Chyba najlepiej będzie, jeśli przeczytam kawałek.

Czekali cierpliwie, aż wyjmie z torby parę ogromnych, ozdobionych brylancikami okularów, wsadzi je na nos i usadowi się wygodniej w fotelu. Tekst Maurice’a Setona, pomyślał Dalgliesh, po raz pierwszy zostanie odczytany publicznie. Autor byłby zadowolony z najwyższej uwagi malującej się na twarzach słuchaczy, a może również z aktorskich zdolności panny Calthrop. Pewna swej publiczności, w obliczu dzieła towarzysza po piórze, Celia zamierzała dać z siebie wszystko. Zaczęła czytać.

Carruthers odsunął zastanę z koralików i wszedł do klubu nocnego. Przez chwilę stal nieruchomo u wejścia, jak zawsze smukły i elegancki w nienagannie skrojonym smokingu, i chłodnym, ironicznym wzrokiem przesunął wzgardliwie po ciasno stłoczonych stolikach, obskurnym, pseudo-hiszpańskim wystroju i obdartej klienteli A więc to miał być sztab najgroźniejszego gangu handlarzy narkotyków w Europie! Za plugawą fasadą tego pospolitego klubu, jakich w końcu wiele w Soho, krył się potężny umysł, kontrolujący najbardziej potężne szajki zachodniego świata. Niewiarygodne – a jednak. Cala ta fantastyczna przygoda była niewiarygodna. Usiadł przy stoliku tuż obok drzwi, aby mieć dobry widok na sale. Gdy podszedł do niego kelner, zamówił smażone scampi, sałatę i butelkę chianti; niski, brudnawy Cypryjczyk przyjął zamówienie bez słowa. Czy wiedzieli, że tu jest? – zastanawiał się Carruthers. A jeśli tak, to kiedy się pokażą?