– Oddajesz się wielkiej kuchni, Calogero?

– A, czasem mi coś strzeli i daję się ponieść fantazji.

– Przynieś mi solidną porcję morszczuka. Ale przedtem na przekąskę kopiasty talerz owoców morza.

Naszła go wątpliwość: czy to naprawdę jest „coś lekkiego”? Machnął ręką i otworzył gazetę. Tak zwane posunięcia gospodarcze, które zamierzał przeprowadzić rząd, miały pochłonąć nie piętnaście, lecz dwadzieścia miliardów. Na pewno zapowiadały się podwyżki cen, w tym benzyny i papierosów. Na Południu bezrobocie osiągnęło rozmiary, których lepiej nie podawać do publicznej wiadomości. Po strajku podatkowym Liga Północna postanowiła tym razem zwolnić prefektów i był to pierwszy krok w kierunku secesji. Trzydziestu chłopców z miasteczka pod Neapolem zgwałciło etiopską dziewczynę, a sąsiedzi ich bronili, bo była nie tylko Murzynką, lecz również kurwą. Ośmioletni chłopiec się powiesił. Aresztowano trzech handlarzy narkotyków, których średnia wieku nie przekraczała dwunastego roku życia. Jakiś dwudziestolatek przestrzelił sobie głowę, bawiąc się w rosyjską ruletkę. Zazdrosny osiemdziesięciolatek…

– Oto przekąska.

Montalbano był wdzięczny; jeszcze kilka informacji z bieżącego serwisu, a straciłby apetyt. Potem na stół wjechało osiem kawałków morszczuka, porcja zdecydowanie dla czterech osób. Każdy z tych kawałków wykrzykiwał swoją radość, że przyrządzono go jak Pan Bóg przykazał. Już sam aromat objawiał doskonałość, którą danie zawdzięczało użyciu właściwej ilości bulki tartej, a także trudnej do utrafienia równowadze między rybą a jajkiem.

Podniósł do ust pierwszy kęs, ale nie połknął od razu. Pozwolił, żeby smak rozszedł się łagodnie i równomiernie po języku oraz podniebieniu, żeby język i podniebienie zdały sobie w pełni sprawę z daru, jaki otrzymują. Połknął – i wtedy przy stole zmaterializował się Mimi Augello.

– Usiądź.

Augello usiadł.