Zabrał się za suwak kolejnego worka, celując spiczastym palcem w Maggie.

– Ale najpierw włóż te okulary, na nic ci się nie przydadzą na czubku głowy.

Nienawidziła tego, ponieważ jednak Stan miał kompletnego bzika na punkcie regulaminu, musiała go posłuchać. Zsunęła ochronne okulary na nos i wciągnęła lateksowe rękawiczki. Rozsuwając trzeci zamek błyskawiczny, zerkała na worek, którym zajął się Stan. Potem spojrzała znowu na to, co miała przed sobą, i gwałtownie zabrała ręce, jakby coś ją ukąsiło.

– Jezu drogi! – Wlepiła wzrok w poszarzałą twarz mężczyzny, na której widniała idealnie okrągła dziura po kuli, nieduża i czarna na tle bladego czoła. Słyszała chlupot jakiegoś płynu, który na szczęście nie wylał się z worka.

– Co jest?

Wzdrygnęła się. Stan pochylił się nad zwłokami, starając się zobaczyć, co ją tak przeraziło.

– To pewnie ten agent. Mówili, że jeden zginął – oznajmił zniecierpliwiony.

Maggie cofnęła się parę kroków. Jej ciało zlał zimny pot, chwyciła się blatu, nie dowierzając własnym nogom. Stan patrzył na nią, tym razem zaniepokojony.

– Znam go – powiedziała tylko i rzuciła się w stronę umywalki.

ROZDZIAŁ TRZECI

Suffolk, Massachusetts

R.J. Tully chorobliwie nie znosił furkotu śmigieł helikoptera. Nie chodzi nawet o to, że w ogóle bał się latać, ale lot tym właśnie wehikułem uświadamiał mu za każdym razem, że znajduje się dziesiątki metrów nad ziemią w czymś, co da się porównać wyłącznie do mydlanej bańki z silnikiem. Poza tym równie jazgotliwa maszyna po prostu nie może być bezpieczna, uważał. Z drugiej strony w duchu dziękował hałasowi za to, że uniemożliwia jakąkolwiek konwersację. Zastępca dyrektora Cunningham przez całą drogę był wyraźnie podenerwowany i przejęty. Fatalnie wpływało to na Tully’ego, który znał swego szefa od około roku. W ciągu tych wszystkich miesięcy jedynym wyrazem emocji Cunninghama była zmarszczka na czole. Ten facet nawet nie przeklinał.