Ніхто з іх не ўбачыў вялікую рудавата-карычневую саву, якая праляцела паблізу вокнаў.

   А палове дзевятай містэр Дурслі узяў партфель, дзяўбнуў місіс Дурслі у шчаку і паспрабаваў пацалаваць на развітанне Дадлі, але прамахнуўся, таму што ў гэты самы момант Дадлі нібы звар’яцеў, што з ім адбывалася даволі часта. Ён раскалыхваўся ўзад-уперад на крэсле і адчайна шпурляўся аўсянкай.

   - Ух, ты мой маленькі, - са смехам выціснуў з сябе Дурслі, выходзячы з дому.

   Ён сеў у машыну і выехаў са двара.

На вуглу вуліцы містэр Дурслі зазначыў, што адбываецца нешта дзіўнае: на тратуары стаяла кошка і ўважліва вывучала мапу, якая ляжала перад ёй. У першую секунду містэр Дурслі нават не зразумеў, што менавіта ён убачыў, але затым, ужо абмінуўшы кошку, затармазіў і рэзка азірнуўся. На вуглу Прайвет Драйв сапраўды стаяла паласатая кошка, але ніякай мапы відаць не было.

   - І здасца ж такое! - буркнуў містэр Дурслі.

   Мусіць, ва ўсім вінаватыя панурная раніца і бляклае святло ліхтара. На ўсялякі выпадак містэр Дурслі заплюшчыў вочы, потым зноў расплюшчыў іх і ўтаропіўся на кошку. А кошка ўтаропілася на яго.

   Містэр Дурслі адвярнуўся і паехаў далей, працягваючы сачыць за кошкай у люстэрка задняга выгляду. Ён зазначыў, што кошка чытае шыльду, на якой было напісана " Прайвет Драйв ". “Не, вядома ж не чытае, - хутка выправіў ён самога сябе, - а проста глядзіць на шыльду”. Бо кошкі не ўмеюць чытаць - роўна як і вывучаць мапы.

   Містэр Дурслі паківаў галавой і паспрабаваў выкінуць з яе кошку. І пакуль яго аўтамабіль ехаў да Лондана з прыгарада, містэр Дурслі думаў пра буйны заказ на дрылі, які разлічваў сёння атрымаць.