Яна цмокнула мяне ў ацалелую шчаку:

- Э-э, ну i выгляд у цябе!

- Дасталося, Джэн.

- Але твой супернiк выглядае яшчэ горш?

- Вядома. Нашмат. Мае супернiкi заўсёды выглядаюць горш. - Я сказаў гэта з усёй злосцю, на якую здатны, намякаючы на тое, што намылю пысу любому супернiку, якi палезе да яе ў ложак, пакуль мяне няма паблiзу.

Але Джэнi, як нiчога i не здарылася, узяла мяне за рукаў, i мы рушылi да дзвярэй.

- Дабранач, Джэнi, - сказала дзяжурная.

- Дабранач, Сара, - адгукнулася Джэнi.

Калi мы выйшлi на вулiцу, збiраючыся сесцi ў мой "МГ", я набраў у лёгкiя свежага вечаровага паветра i як мог абыякава запытаўся:

- Паслухай, Джэн...

- Што?

- Э-э... Хто такi Фiл?

Яна кiнула ўжо ў машыне:

- Мой бацька.

Так я ёй i паверыў.

- Ты завеш свайго бацьку Фiлам?

- Але, гэта яго iмя. А як ты завеш свайго?

Джэнi ўжо казала мне, што яе выхаваў бацька, уладальнiк невялiкай пякарнi ў Крэнстане, штат Род-Айлэнд. Мацi яе загiнула ў аўтамабiльнай аварыi, калi Джэнi была зусiм маленькая. Усё гэта яна расказала мне, калi тлумачыла, чаму ў яе няма вадзiцельскiх правоў. Яе бацька - ва ўсiх астатнiх адносiнах, як сказала яна, сапраўды "выдатны хлопец" - пасля смерцi мацi стаў вельмi прымхлiвым i нi за што не хацеў дазволiць адзiнай сваёй дачцэ вадзiць машыну. Ёй гэта дужа замiнала ў апошнiх класах каледжа, калi яна пачала браць урокi iгры на фартэпiяна ў аднаго чалавека з Провiдэнса. Затое яна паспела прачытаць у доўгiх аўтобусных паездках усяго Пруста.

- Дык як ты завеш свайго? - спыталася яна зноў.

Я думаў зусiм пра iншае i не зразумеў пытання.

- Майго каго?

- Якiм тэрмiнам ты абазначаеш свайго творца?

Я назваў тэрмiн, якi заўсёды хацеў скарыстаць:

- Сукiн Сын.

- У вочы? - спыталася яна.