Бывае зайздрасць горш самога ката, На ўласны скарб забыцца з ёй гатоў. Зайздрошчу ўсiм, надзеямi багатым, На таленты шчаслiвым, на сяброў.
Калi ж цябе, у той хвiлiне самай, Згадаю я, дык стану ўраз другiм. Нiбы жаўрук перад нябеснай брамай, Мая душа табе спявае гiмн.
За успамiны пра тваю любоў Не ўзяў бы я багаццi каралёў.
30
Калi на суд маўклiвых, горных дум Я выклiкаю дзён мiнулых дзеi, Мяне пякельны агартае сум Па ўсiм, што страцiлi мае надзеi.
З маiх вачэй бягуць патокi слёз За ўсiх, аддадзеных сырой магiле. Шукаю тых, што ўзяў дачасна лёс, Што я любiў i што мяне любiлi.
Рахунак праглядаючы даўгi, Жахаюся над iм ад кожнай страты. I зноў плачу, нiбыта за даўгi, За тое ўсё, за што даваў я плату.
Цябе ж згадаўшы, думаю: "Iзноў Утраты ўсе ў табе адной знайшоў!"
31
А сэрцы тых, забраны што нябытам, Я чую ў сэрцы i ў грудзях тваiх. Тваё аблiчча дзiўнае спавiта Святлом вачэй i водзiркамi iх.
Я горка плакаў на магiльных плiтах Па тых усiх, чый дзень дачасна згас. Цяпер яны прыйшлi iзноў, нiбыта На час кароткi пакiдалi нас.
Як бы на схоў яны табою ўзяты, Для сэрца мiлыя, любiмыя усе. I кожны з iх, замiлавання варты, Майго кахання частачку нясе.
Як адлюстровак мною ўсiх любiмых, Ты нада мной пануеш разам з iмi.
32
Калi навекi лягу я ў труне, А смерць мае засыпле прахам косцi, Згадаеш ты як-небудзь пра мяне I пачытаеш з кнiгi гэтай штосьцi.
Паэтаў новых, здольных прыйдзе шмат, Званчэй iх рыфмы будуць незраўнана. А ўсё ж тваёй я буду ўвагi варт, Цябе любiў сардэчна i аддана.
Скажы ўсiм iм: "Калi б мой друг не згас I за жыццём пазнаў бы лiха меней, Не горш бы ён тварыў за многiх вас, Не горшым быў бы ў вашым пакаленнi.
Шаную вас за гучнасць вашых слоў, Яго люблю за шчырую любоў".
33
Я неаднойчы бачыў, як свiтанне, Пацалаваўшы верхавiны гор, Шле пазлацiстае сваё вiтанне Лугам зялёным, на блакiт азёр.