- Што ты маеш есцi? - спытаўся хлопчык.

- Гаршчок жоўтага рысу з рыбай. Не хочаш трохi?

- Не. Я буду есцi дома. Зрабiць мне табе агонь?

- Не. Я зраблю пазней. Альбо буду есцi рыс халодны.

- Цi магу я ўзяць сетку?

- Ага.

У халупе не было жаданай сеткi, i хлопчык памятаў, калi яны прадалi яе. Але яны гулялi ў гэтую байку штодня. Не было анi гаршка з жоўтым рысам i рыбай, i хлопчык гэта ведаў таксама.

- Восемдзесят пяць - шчаслiвая лiчба, - сказаў стары чалавек. - Што ты скажаш, калi рыбiна, якую я прынясу, разабраная заважыць тысячу фунтаў?

- Я вазьму сетку i пайду лавiць сардзiны. Ты будзеш сядзець на парозе на сонцы?

- Але. У мяне ёсць учарашняя газета, i я прачытаю пра бейсбол.

Хлопчык не ведаў, цi не выдумка i ўчарашняя газета, але стары чалавек выцягнуў яе з-пад ложка.

- Перыка даў мне ў bоdеgа*, - растлумачыў ён.

* Карчма (гiшп.).

- Я прыйду, калi налаўлю сардзiн. Пакладу твае i мае разам у лёд, i мы падзелiм iх ранiцой. Калi я вярнуся, ты раскажаш мне пра бейсбол.

- "Янкi" не могуць прайграць.

- Але мяне непакояць "Iндзейцы" з Клiўленда.

- Вер у "Янкi", сынок. Хай перад вачыма ў цябе стаiць вялiкi Дзi Маджыа.

- Мяне непакояць як дэтройцкiя "Тыгры", гэтак i клiўлендскiя "Iндзейцы".

- Сцеражыся, бо ты хутка пачнеш баяцца нават "Чырвонаскурых" з Цынцынацi i "Белых шкарпэтак" з Чыкага.

- Разбярэшся з гэтым i раскажаш мне, калi я вярнуся.

- Як ты думаеш, цi не купiць нам латарэю з апошняй лiчбай восемдзесят пяць? Заўтра ж восемдзесят пяты дзень года.