Не, я цябе не кахаў...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Яшчэ вось што... Калi па лясах i палях пасцiлаецца жоўтай празрыстасцю восень i глыбачэюць крыштальныя далi, калi сеецца ў полi журавiнавы пах пажоўклай травы, я ўспамiнаю нашы паходы. Я рассыплю прад тваiмi вачмi абрыўкi тых пекных малюнкаў, ты пачуеш непазбыўна-знаёмае, вольнае...

Ахутаныя старожкiм шолахам калоны...

Рэдкi - упаўголаса - гоман...

Глухi, уцiсклiвы тупат стрымленых коней...

Нехта мармыча ледзь чутна нейкую песню...

Нейчы спудзiўся конь, лапатнуў з усiх ног ад куста...

Нехта каманду прапеў упаўголаса: - Пад но-о-г-i...

I маўчыць цёмны санлiвы лес, лезе з бакоў у самыя вочы абвiслай сваёй барадой - i слiна цячэ з барады, мажа твар прыкрым макроццем...

Пахне коньмi, пахне цiшынёй насцярожанай, пахне шынелямi i людзьмi...

Нечым пахне - дружным, як хвалi, моцным, як сталь, i напорным, як бура...

Або так...

...Лёгкае восеньскае сонца...

Стары бярозавы шлях - дзiравая жоўтая стужка...

Мерны, бадзёры поступ пяхоты...

Пыл здаецца сталёвым налётам, здаецца, што ўсё ў сталi...

Песня...

Песнi былi рдзяныя, як усход, звонкiя, як восеньскi холад, iмклiвыя, як прастор...

Ты iшла разам з усiмi. Ты пела так: закiдала назад галаву, жмурылася, нiбы глядзела на сонца, i крычала. Помнiш, як цёпла смяялiся хлопцы, калi ты спявала?..

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Слухай, я раскажу яшчэ апошняе. Я напомню табе наш апошнi дзень. Мне таксама быў ён цяжкi. А табе была мука, я ведаю. Толькi не каюся я нi ў чым, не шкадую нiчога...