Ён паспрабаваў ратавацца кнiгамi, але творы сучасных аўтараў здалiся яму горшымi за наўкольнае бязладзьдзе, больш нуднымi i няшчырымi. У кнiгах не было той кансэрватыўнай гармонii, раўнавагi, якой шукаў Булановiч. Ён знаходзiў мiж радкоў падабенства з малюнкамi свайго дзяцiнства, з сучаснымi партыйнымi задачамi дня, але гэтыя згадкi толькi вярталi былую дзiцячую роспач. Да яе дадавалiся дарослыя расчараваньнi. Аблокi юначых летуценьняў упарта разганяў вецер. Разуменьне таго, што ён нiчога ня можа перайначыць у сваiм лёсе, ня можа пайсцi ў iншым кiрунку, драпала кiпцямi душу. Яго несла ашалелая плыня, як трэску, як пёрка птушкi, а спадчынная памяць пра дрэва i лес, пра крылы i неба вярэдлiва не давала спакою. Ён ня мог схавацца ад наканаванага ў гэтым вялiкiм горадзе, ён ня мог схавацца ў вёсцы, ва ўсёй краiне. Яго нiхто б не шукаў, ён сам знайшоўся б, сам выдаў бы сябе, як жырафа мiж родных хмызьнякоў i пералескаў.

Адмовiцца ад бацькi i прадаць брата!

Булановiч праз вакно свайго другога паверху зiрнуў на знаёмую да драбнiцаў, напаўасьветленую вулку. Аднекуль, як восеньская лiстота, куляўся па бруку сьмех. Насупраць ягонага дому два выпiвохi, трымаючы адзiн аднаго, сунулiся ў бок Кастрычнiцкай. Верасьнёўскi парывiсты вецер гайдаў галiны дрэў, бiў потнымi лапамi па шыбах, трывожна гуляў па сьценам сьвятлом лiхтароў, ад чаго здавалася, што хiсталiся нават камянiцы....

Два апошнiя вечары Булановiч праводзiў у сваёй кватэры на адзiноце.

Ён сеў за пiсьмовы стол, уключыў настольную лямпу i пачаў пiсаць. Хутка, прапускаючы лiтары ў словах, ня ставячы кропак i косак....

Суд наблiжаўся да разьвязкi. Праз якiх пяць хвiлiнаў усё мусiла скончыцца. Судовая заля нагадвала паверхню става, па якой пераднавальнiчны ветрык ганяе рабiзну. Прысутныя проста чакалi. Усе меркаваньнi i прадказаньнi даўно шматкроць абгавораны. Людзi былi гатовыя да ўсяго i, здавалася, калi б сам Зэўс пакараў гэтага падшыванца, як некалi Тантала, што ўявiў сябе богам, дык нiхто б не зьдзiвiўся.