Аднак, калi зробiцца зусiм сумна, можна схадзiць на нашую пошту.

Вось, напрыклад, я хачу даць тэлеграму з сувэрэннага Менску знаёмаму ў сувэрэнны Ню-Ёрк.

- Нi дурыце галаву, - кажа паштарка. - Нi ў какii Ню-Ёркi нiкакii цiлiграмы нi прынiмаiм.

- А ў якiя-небудзь Наваполацкi якiя-небудзь тэлеграмы прымаеце?

- У Наваполацкi прынiмаiм.

Пiшу, высалапiўшы ад стараньня язык, друкаванымi лiтарамi, каб, крый Божа, чаго не пераблыталi.

Тэлеграфiстка прачытала й пытаецца:

- А што такоя "вiншую"?

- Поздравляю, - перакладаю я на мову нашай нацыянальнай меншасьцi.

- Так бы i пiсал. А Вiнцэсь - эта што? Фамiлiя?

- Iмя.

- Да нет такова iмя, - гаворыць яна з сумесьсю ўквеленасьцi й шкадобы. Дурут тока галаву.

Тэлеграму яна ўсё ж прымае, ды потым высьвятляецца, што мае высiлкi пайшлi тунна, бо тэкст, каб не пакрыўдзiць нацменшасьць, пераклалi на "общепонятный". Дзякаваць Богу, што хоць ня сталася, як з адным мастаком, якому таксама пераклалi й замест паведамленьня пра хаўтуры атрымалася запрашэньне на "халтуру".

Праўда, гэткiя пераклады рабiлiся яшчэ ў БССРы. У сувэрэннай Рэспублiцы Беларусi новыя праблемы.

- Напiшы унiзу цiлiграмы адрас i фамiлiю, - кажа паштарка.

Потым яна доўга й падазрона разглядвае блянк.

- Как фамiлiя? Арлой?

- Арлоў. На канцы - "у" кароткае.

- Нет такой буквы, - акурат, як у тэлеперадачы "Поле чудес", адразае паштарка.

Я - чалавек рахманы. Дастаю нататнiк, малюю "й" i "ў" i даходлiва тлумачу розьнiцу.

Ня ведаю, дзе асела ў яе тое, што я ўтлумачваў, але ў галаве надзейна зачапiлася, што я ўспадчыў ад бацькi незвычайнае найменьне - Арлой.

Заходжу наступнага разу ў аддзяленьне, i паштарка ўсьмiхаецца мне, як старому знаёмаму, ды гукае нейкую Надзю.

- Арлой прышол, апяць журналы не данесьлi.

Зь нетраў аддзяленьня выплывае раззлаваная Надзя.